In die dagen werd het woord van de Heer gericht tot de profeet Natan: “Zeg aan mijn dienaar David: Zo spreekt de Heer: Als uw dagen voleind zijn en gij bij uw vaderen rust, zal Ik de nazaat, die gij verwekt, hoog verheffen en zijn koninklijke macht in stand houden. Hij zal een huis bouwen ter ere van mijn Naam en Ik zal zijn koninklijke troon voor altijd in stand houden. Ik zal een vader voor hem zijn en hij voor mij een zoon: Zo zal uw huis en uw koninklijke macht altijd standhouden; uw troon staat vast voor eeuwig.”
Uw gunsten, Heer, wil ik bezingen, uw trouw verkondigen aan elk geslacht. Gij hebt gezegd; mijn gunst blijft eeuwig duren, de hemel is de grondslag van mijn trouw. Ik heb met David een verbond gesloten, mijn uitverkoren dienaar met een eed beloofd: Ik zal uw nageslacht in stand houden voor eeuwig, in alle tijden blijft uw troon bestaan. Hij zal Mij aanroepen: Gij zijt mijn Vader, mijn God, de steenrots van mijn heil. Voor altijd kan hij rekenen op mijn genade, voor immer blijft mijn bond met hem van kracht
Broeders en zusters, de belofte aan Abraham en zijn nakomelingen, dat zij de wereld zouden erven, steunt niet op de wet, maar op de gerechtigheid van het geloof. Daarom hangt het af van het geloof en dus van de genade, en is de belofte verzekerd voor heel het nageslacht, niet alleen voor hen die de wet hebben ontvangen, maar voor allen die het geloof navolgen van ons aller vader Abraham. Van hem staat immers geschreven: Ik heb u vader gemaakt van vele volken. Hij is dit voor het aanschijn van God in wie hij heeft geloofd, die de doden levend maakt en wat niet bestaat in het aanzijn roept. Tegen alle hoop in heeft hij gehoopt, en geloofd dat hij vader zou worden van vele volken, gelijk hem gezegd was: Zo talrijk zal uw nageslacht zijn. Daarom werd het hem als gerechtigheid aangerekend.
Jakob was de vader van Jozef, de man van Maria, en uit haar werd geboren Jezus die Christus genoemd wordt. De geboorte van Jezus Christus vond plaats op deze wijze. Toen zijn moeder Maria verloofd was met Jozef, bleek zij, voordat ze gingen samenwonen, zwanger van de heilige Geest. Omdat Jozef, haar man, rechtschapen was en haar niet in opspraak wilde brengen, dacht hij er over in stilte van haar te scheiden. Terwijl hij dit overwoog, verscheen hem in een droom een engel van de Heer die tot hem sprak: 'Jozef, zoon van David, wees niet bevreesd Maria, uw vrouw, tot u te nemen; het kind in haar schoot is van de heilige Geest. Zij zal een zoon ter wereld brengen die gij Jezus moet noemen, want Hij zal zijn volk redden uit hun zonden.' Ontwaakt uit de slaap deed Jozef zoals de engel van de Heer hem bevolen had.
Voor de heilige Jozef was het leven van Jezus een voortdurende ontdekking van zijn eigen roeping... Zijn eerste jaren [waren] vol van schijnbare tegenstrijdige omstandigheden: verheerlijking en vlucht, de majesteit van de magiërs en de armoede van de voederbak, het gezang van engelen en de stilte van de mensen. Als het ogenblik komt dat het Kind in de tempel gepresenteerd wordt, ziet Jozef, die de eenvoudige offerande van een koppel duiven meebracht, hoe Simeon en Anna verklaren dat Jezus de Messias is: "Zijn vader en zijn moeder luisterden met verbazing" (2,33). Later blijft het Kind in de tempel zonder Maria en Jozef dat wisten en dezelfde evangelist schrijft dat zij "verwonderd waren" toen ze Hem na een zoektocht van drie dagen terugvonden (2,48). Jozef is verbaasd, hij is verwonderd. Beetje bij beetje openbaart God zijn plan aan hem en hij probeert om het te begrijpen. Zoals elke ziel die Jezus van dichtbij wil volgen, ontdekt hij onmiddellijk dat het onmogelijk is om dat achteloos te zijn, routine past hier niet. Op een bepaald niveau stoppen en op zijn lauweren rusten is ontoereikend in Gods ogen. Hij eist voordurend meer, en zijn wegen zijn niet de onze. Jozef heeft van Jezus geleerd, zoals geen ander dat heeft gedaan, om zijn ziel en zijn hart te openen en om wakker te blijven om de wonderen van God te herkennen. Maar als Jozef van Jezus heeft geleerd om op een goddelijke wijze te leven, dan waag ik het om te zeggen dat hij op het menselijk vlak veel geleerd heeft aan de Zoon van God... Jozef heeft zich met dat Kind beziggehouden alsof het hem bevolen was en hij heeft van Jezus een vakman gemaakt door Hem zijn eigen beroep te leren... Jozef was op menselijk vlak de meester van Jezus. Dag in, dag uit heeft hij Hem omgeven met tedere affectie; hij heeft voor Hem gezorgd met een vreugdevolle zelfverloochening. Is dat geen goede reden om deze man als een rechtvaardige te beschouwen (Mt 1,19), deze heilige aartsvader in wie het geloof van het Oude Verbond zijn hoogtepunt bereikt als meester van het innerlijke leven?