Erbarming, erbarming: gij tenminste, mijn vrienden, Want de hand van God heeft mij geraakt; Waarom mij als een hert vervolgen, Nooit verzadigd aan mijn vlees! O, werden mijn woorden opgeschreven, Opgetekend in een boek, Met een stift van ijzer en lood Voor eeuwig op een rots gegrift: Ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En ten leste op de aarde verschijnt; Dat ik mij zal oprichten achter mijn huid, En van mijn vlees uit, God zal aanschouwen! Ja, ik zal Hem aanschouwen, Mijn ogen zullen Hem zien, maar niet meer als vijand; Mijn nieren smachten in mijn schoot,
Wil luisteren, Heer, naar mijn roepende stem, heb medelijden en wil mij verhoren. Tot U spreekt mijn hart, naar U zie ik op. Uw aanschijn Heer, tracht ik te zien. Wil uw gelaat niet verbergen voor mij, verstoot mij, uw dienaar, niet in uw gramschap want Gij zijt mijn helper, verjaag mij dus niet. Ik reken er op nog tijds mijn leven, de weldaden van de Heer te ervaren. Zie uit naar de Heer en houd dapper stand, wees moedig van hart en vertrouw op de Heer.
In die tijd wees Jezus tweeënzeventig leerlingen aan en zond hen twee voor twee voor zich uit naar alle steden en plaatsen, waarheen Hijzelf van plan was te gaan. Hij sprak tot hen: 'De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig. Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten. Gaat dan, maar zie, Ik zend u als lammeren tussen wolven. Neemt geen beurs mee, geen reiszak, geen schoeisel; en groet niemand onderweg. Laat in welk huis gij ook binnengaat uw eerste woord zijn: Vrede aan dit huis! Woont daar een vredelievend mens, dan zal uw vrede op hem rusten; zo niet, dan zal hij op u terugkeren. Blijft in dat huis en eet en drinkt wat zij u aanbieden; want de arbeider is zijn loon waard. Gaat niet van het ene huis naar het andere. In elke stad waar ge binnengaat en ontvangen wordt, eet wat u wordt voorgezet, geneest de zieken die er zijn en zegt tot hen: Het Rijk Gods is u nabij. In elke stad waar ge binnengaat en niet ontvangen wordt, trekt daar door de straten en zegt: Zelfs het stof uit uw stad dat aan onze voeten kleeft, schudden wij tegen u af. Maar weet dit wel: Het Rijk Gods is nabij. Ik zeg u: Op die dag zal het voor de mensen van Sodom draaglijker zijn dan voor die stad.
Christus laat zijn Bruid een gedeelte van het gebed doen, dat Hij voorgebeden heeft op het moment van zijn offerande. Hoewel dit gebed van een oneindige doeltreffendheid is, wil de Heer dat wij het onze ermee verenigen. Op een dag toen onze goddelijke Verlosser met zijn goddelijke blik de menigte zielen zag die vrijgekocht moesten worden, zei Hij tegen zijn apostelen die Hij uitzond om het Evangelie te gaan prediken: “Vraagt de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten” (Lc 10,2). De apostelen hadden Hem kunnen antwoorden: “Waarom zegt U ons om te gaan bidden? Is uw gebed niet voldoende?” Nee, zij is niet voldoende: “Bid” ook u. Christus Jezus wil onze gebeden nodig hebben evenals die van zijn apostelen. (…) Laten we, op het moment dat we ons inkeren, eraan denken dat (…) Christus vanuit de bodem van het tabernakel tegen ons gaat zeggen: “Geef Mij uw lippen en uw harten opdat Ik hierbeneden mijn gebed kan verlengen, terwijl Ik daarboven mijn verdiensten aan de Vader aanbied. Eerst het gebed: de arbeiders komen pas daarna. Hun werken zullen slechts vruchtbaar zijn in de mate waarin mijn Vader, aandachtig voor uw gebed dat het Mijne is, de hemelse dauw van zijn genade zal laten neerdalen op aarde”. (…) Ter nagedachtenis aan zijn offer dat de hele wereld heeft vrijgekocht, en zich krachtig voelend door de kracht van de Heer zelf, zoekt de Kerk met haar moederlijke blik, de uiteenlopende zielen die hulp nodig hebben van boven en ze offert voor ieder van hen speciale smeekgebeden. Laten we dat voorbeeld van onze moeder navolgen en brengen we ons met vertrouwen voor God, want op dat moment zijn wij “de mond van de gehele Kerk”.
Zo luidde het antwoord van Job aan zijn vrienden: Zeker, ik weet wel, dat het zo is; Maar hoe kan een mens tegenover God in zijn recht zijn? Wanneer hij Hem ter verantwoording wil roepen, Geeft Hij niet eens op de duizendmaal antwoord; Wie heeft den Alwijze en den Almachtige Ooit ongedeerd getrotseerd? Hem, die bergen verzet, en ze merken het niet, Ze onderstboven keert in zijn toorn; Die de aarde op haar plaats doet schudden, Haar zuilen trillen ervan; Die de zon bevel geeft, niet te stralen, En de sterren onder een zegel legt! Die de hemel uitspant, Hij alleen, En voortschrijdt over de golven der zee; Die Grote Beer en Orion schiep, Plejaden en het Zuiderkruis; Die grootse, ondoorgrondelijke dingen wrocht, En talloze wonderen! Zie, Hij gaat mij voorbij, en ik zie het niet, Hij glijdt langs mij heen, ik bemerk het niet; Rooft Hij: Wie zal Hem weerhouden? Wie Hem zeggen: Wat doet Gij? Hoe zou ik Hem dan ter verantwoording roepen, Mijn woorden tegenover Hem vinden? Ik, die geen antwoord krijg, al heb ik ook recht, Maar mijn Rechter om genade moet smeken; En al gaf Hij mij antwoord, als ik riep, Dan geloof ik niet, dat Hij naar mij zou luisteren.