Lezingen van de Dag

In die dagen waren enige mensen die van Judea waren gekomen en aan de broeders de leer verkondigden: 'Indien ge u niet naar Mozaïsch gebruik laat besnijden, kunt ge niet gered worden.' Toen hierover strijd ontstond en Paulus en Barnabas in een felle woordenwisseling met hen raakten, droeg men Paulus en Barnabas en enkele andere leden van de gemeen­te op met deze strijdvraag naar de apostelen en oudsten in Jeruzalem te gaan. Nadat hun door de gemeente uitgeleide was gedaan, reisden zij door Fenicië en Samaria, waar ze alle broeders grote vreugde bereiden door te vertellen van de bekering der heidenen. Bij hun aankomst te Jeruzalem werden zij ontvangen door de gemeente, de apostelen en de oudsten en zij verhaalden alles wat God met hun medewer­king tot stand had gebracht. Maar enige gelovigen, afkomstig uit de partij der Farizee­ën, stonden op en verklaarden, dat men hen moest besnijden en hun opleggen de Wet van Mozes te onderhou­den. De apostelen en de oudsten kwamen dus bijeen om deze zaak te bezien.

Hoe blij was ik toen men mij riep: Wij trekken naar Gods huis! En nu mag mijn voet, Jeruzalem uw poorten binnentreden. Jeruzalem, ommuurde stad, zo dicht opeen gebouwd: Daarheen trekken de stammen op, de stammen van Gods volk. Zij gaan naar Israëls gebruik de Naam van God vereren. Daar staan de zetels voor het recht, de troon van Davids huis.

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Ik ben de ware wijnstok en mijn Vader is de wijn­bouwer. Elke rank aan Mij die geen vrucht draagt, snijdt Hij af; en elke rank die wel vrucht draagt zuivert Hij, opdat zij meer vrucht mag dragen. Gij zijt al rein dank zij het woord dat Ik tot u gesproken heb. Blijft in Mij, zoals Ik in u. Zoals de rank geen vrucht kan dragen uit zichzelf, maar alleen als zij blijft aan de wijnstok, zo gij evenmin, als gij niet blijft in Mij. Ik ben de wijnstok, gij de ranken. Wie in Mij blijft, zoals Ik in hem, die draagt veel vrucht, want los van Mij kunt gij niets. Als iemand niet in Mij blijft, wordt hij wegge­worpen als de rank en verdort; men brengt ze bij elkaar, gooit ze in het vuur, en ze verbranden. Als gij in Mij blijft en mijn woorden in u blijven, vraagt dan wat gij wilt en gij zult het krijgen. Hierdoor wordt mijn Vader verheerlijkt, dat gij rijke vruchten draagt; zo zult gij mijn leerlingen zijn.

Uw klachten en uw angsten komen niet van God, en God is er niet de oorzaak van. Het is Satan die deze angsten in uw hart legt, en God laat het toe voor uw vervolmaking. Maar God wil dat u zich van alles niets aantrekt en dat u deze beproevingen in vrede ondergaat. Hoe meer u klaagt en hoe meer u probeert deze beproevingen af te wijzen, des te langer zullen zij duren. U moet zich overgeven en het laten gebeuren, zelfs wanneer het u niet gegeven wordt het los te laten. Jezus is zeer tevreden over u; waarvoor zou u dan bang zijn? (…) U klaagt omdat dezelfde beproevingen steeds terugkomen. En wat dan nog, pater, waarvoor bent u bang? Voor de goddelijke Kunstenaar, die op deze manier zijn meesterwerk wil voltooien? Zou u uit de handen van zo’n voortreffelijke Kunstenaar willen komen als een loutere schets? U, die een liefhebber bent van volmaakte werken! Jezus laat u weten dat de verschillende geestelijke pijnen die u zo verontrusten, rechtstreeks door Hem gewild zijn om u te beproeven en niet om u te straffen, om u verder te zuiveren en u, voor zover mogelijk, gelijkvormig te maken aan Hem, die het voorbeeld is van elke ziel die het beste deel van de goddelijke dienst heeft gekozen. Hij verwacht van u, als teken van dankbaarheid, een grotere volgzaamheid ten opzichte van deze goddelijke werkingen.

In die dagen kwamen er Joden van Antiochië en Ikonium die het volk ompraatten. Daarom stenigden zij Paulus en sleepten hem buiten de stad in de mening dat hij dood was. Maar toen de leerlingen om hem heen waren gaan staan richtte hij zich op en ging weer de stad binnen. De volgende dag vertrok hij met Barnabas naar Derbe. Nadat zij in die stad het Evange­lie hadden verkon­digd en vele leerlingen hadden gewonnen, keerden zij naar Lystra, Ikonium en Antiochie terug. Daar bevestigden zij de leerlingen in hun goede gesteld­heid, spoorden hen aan in het geloof te volharden en zeiden dat wij door vele kwellingen het Rijk Gods moeten binnen­gaan. In elke gemeente stelden zij na gebed en vasten oudsten voor hen aan en vertrouwden hen toe aan de Heer, in wie zij nu geloofden. Zij reisden door Pisidië naar Pamfylië, predikten het woord in Perge en bereikten Attalia. Daar gingen ze scheep naar Antiochië, vanwaar zij, aan Gods genade aanbevolen, waren uitgegaan naar het werk dat zij volbracht hadden. Na hun aankomst riepen zij de gemeente bijeen en vertel­den alles wat God met hun medewerking tot stand had gebracht en hoe Hij voor de heidenen de poort van het geloof had geopend. Geruime tijd brachten ze daar bij de leerlingen door.