Zo spreekt de Heer: De kinderen van Israël hebben koningen aangesteld, maar buiten Mij om; zij hebben zich leiders gekozen, maar buiten Mijn weten. Van hun zilver en goud maakten zij afgodsbeelden, goed om stukgeslagen te worden. Verwijder toch uw stierebeeld, Samaria! Mijn toorn ontbrandt tegen hen. Hoelang zal het nog duren? Zijn ze dan niet tot onschuld in staat? Ja, die afgod komt uit Israël, door een kunstenaar daar gemaakt, maar het is geen god. Ja, het zal versplinterd worden, dat stierebeeld van Samaria! Ja, zij zaaien wind, maar storm zullen zij oogsten: de halmen waar geen groei in zit geven geen meel, en al geven zij het wel, vreemden vrat en het op. Ja, Efraim heeft zijn altaren talrijk gemaakt, maar die dienden om te zondigen, altaren om te zondigen! Al schrijf Ik mijn wet ook nog zo vaak aan hem voor, zij geldt als de wet van een vreemde. Zij brengen offers naar hun eigen welbehagen en eten van het offervlees, maar de Heer aanvaardt die niet. Nu herinnert Hij zich hun schuld en straft Hij hun zonden: zij gaan naar Egypte terug!
De God van Israël is in de hemel, Hij handelt zoals Hij verkiest Hun afgodsbeelden zijn zilver en goud, door mensenhanden vervaardigd. Ze hebben een mond, spreken niet zij hebben ogen, maar zien niet. zij hebben oren, maar horen niet zij hebben een neus, maar zij ruiken niet. zij hebben handen en tasten niet, zij hebben voeten en lopen niet er komt geen geluid uit hun keel. Al even onnozel is hij die ze maakt en die vertrouwt op hun macht. Israël vertrouwd op de Heer, Hij is hun helper en schild. Aäron stam vertrouwd op de Heer, Hij is hun helper en schild.
In die tijd bracht men Jezus een stomme die door de duivel bezeten was. Zodra de duivel was uitgedreven, begon de stomme te spreken. De mensen zeiden vol verbazing: 'Nog nooit heeft men in Israël zo iets gezien.' Maar de Farizeeën zeiden: 'De vorst der duivels stelt Hem in staat de duivels uit te drijven.' Jezus ging rond door alle steden en dorpen, waar Hij onderricht gaf in hun synagogen en de Blijde Boodschap verkondigde van het Koninkrijk en alle ziekten en kwalen genas. Bij het zien van die menigte mensen werd Hij door medelijden bewogen, omdat ze afgetobd neerlagen als schapen zonder herder. Toen sprak Hij tot zijn leerlingen: 'De oogst is wel groot, maar arbeiders zijn er weinig. Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten.'
Op een dag toen ik dacht aan hetgeen ik kon doen om zielen te redden, heeft een woord uit het Evangelie me een helder licht getoond. Vroeger zei Jezus tegen zijn leerlingen toen ze bij de korenvelden waren: "Hef je ogen op en zie hoe de velden al gereed zijn om geoogst te worden" (Joh 4,35), en even later: "De oogst is groot, maar er zijn weinig arbeiders. Vraag dus de eigenaar van de oogst of hij arbeiders wil sturen om de oogst binnen te halen". Wat een mysterie! Is Jezus niet almachtig? Behoren de schepselen niet toe aan Degene die ze gemaakt heeft? Waarom zegt Jezus dan: "Vraag dus de eigenaar van de oogst of hij arbeiders wil sturen"? Waarom? Ach! juist omdat Jezus een zo onbegrijpelijke liefde voor ons heeft, wil Hij dat wij met Hem deel hebben aan het heil van de zielen. Hij wil niets zonder ons doen. De Schepper van het universum wacht op het gebed van een eenvoudige kleine ziel om de andere verloste zielen zoals zijzelf te redden met de prijs van al zijn bloed. Onze roeping is niet het rijpe graan te gaan oogsten op de velden. Jezus zegt niet tegen ons: "Sla uw ogen neer, en kijk naar de velden en ga oogsten". Onze missie [als Karmelietessen] is nog groter. Hoor de woorden van Jezus: "Hef uw ogen op en zie. Kijk of er in mijn hemel nog lege plaatsen zijn, aan u om ze te vullen; u bent mijn Mozes die op de berg bidt (Ex 17,8v). Vraag Mij om arbeiders en Ik zal ze sturen, Ik verwacht slechts een gebed, een zuchten uit uw hart!"
Zo spreekt de Heer: 'Mijn ontrouwe bruid, weldra lok Ik haar weer naar Mij toe, zorg Ik dat zij naar de woestijn gaat en spreek Ik tot haar hart. Vervolgens geef Ik haar dan de wijngaarden terug en maak Ik het Achordal tot een poort van hoop. Daar wordt zij weer gewillig, zoals in de dagen van haar jeugd, toen zij optrok uit Egypte. Op die dag ‑ zo luidt de godsspraak van de Heer‑ zult gij tot Mij roepen: 'Mijn man!' Nooit roept gij Mij dan meer toe: 'Mijn Baäl!' Ik neem u als mijn bruid, voor altijd, als mijn bruid, in recht en gerechtigheid, in goedheid en erbarming, als mijn bruid, in onverbrekelijke trouw: dan zult gij de Heer leren kennen.