God, de Heer, gaf mij een vaardige tong, waarmee ik de moedeloze kan opbeuren. Elke ochtend wekt hij mijn oor, zodat het toegerust is om aandachtig te horen. God, de Heer, heeft mijn oren geopend en ik heb geen verzet geboden, ik ben niet teruggedeinsd. Ik heb mijn rug blootgesteld aan mijn folteraars, wie mij de baard uittrokken, bood ik mijn wangen aan. Ik heb mijn gezicht niet verborgen toen ze mij beschimpten en bespuwden. God, de Heer, zal mij helpen, daarom word ik niet gekwetst en is mijn gezicht zo onbewogen als een rots, want ik weet dat ik niet beschaamd zal staan. Hij die mij recht verschaft is nabij. Wie durft tegen mij een geding aan te spannen? Laten we samen voor het gerecht verschijnen. Wie is mijn tegenstander in deze zaak? Laat hij mij tegemoet treden. God, de Heer, zal mij helpen – wie zal mij dan veroordelen?
Om U heb ik iedere smaad verdragen al steeg mij het schaamrood naar het gelaat. Een vreemdeling werd ik voor mijn verwanten, mijn eigen broers kennen mij niet meer. De zorg voor uw huis heeft mij uitgeteerd, op mij kwam de hoon neer van hen die U honen. De smaad heeft mijn hart gebroken, ondraaglijk is het geschimp. ik wachtte vergeefs op deernis op troost maar ik vond ze niet Ze deden vergif in mijn voedsel ze lesten mijn dorst met azijn. God Naam zal ik loven in mijn gezang, Hem dankbaar overal prijzen. Ziet toe, geringen, en weest verheugd, schept moed gij allen die God zoekt God luistert naar wat een arme Hem vraagt, vergeet zijn gevangenen niet
In die tijd ging een van de twaalf, Judas Iskariot geheten, naar de hogepriester en zei: 'Wat wilt ge mij geven als ik Hem u in handen speel?' Zij betaalden hem dertig zilverlingen uit. En van toen af zocht hij een gunstige gelegenheid om Hem over te leveren. Op de eerste dag van het ongedesemde brood kwamen de leerlingen Jezus vragen: 'Waar wilt Gij dat wij het paasmaal voor U gereed maken?' Hij antwoordde: 'Gaat naar de stad en zegt aan die en die: De Meester laat weten: Mijn uur is nabij; bij u wil Ik met mijn leerlingen het paasmaal houden.' De leerlingen deden zoals Jezus hun had opgedragen en maakten het paasmaal gereed. Toen de avond gevallen was, lag Hij met de twaalf leerlingen aan. Onder de maaltijd sprak Hij: 'Voorwaar, Ik zeg u: een van u zal Mij overleveren.' Smartelijk getroffen begon de een na de ander Hem te vragen: 'Ik ben het toch niet, Heer?' Hij antwoordde: 'Die met Mij zijn hand in de schotel steekt, zal Mij overleveren. Wel gaat de Mensenzoon heen, zoals van Hem geschreven staat, maar wee de mens door wie de Mensenzoon wordt overgeleverd! Het zou beter voor hem zijn als hij niet geboren was, die mens!' Judas, zijn verrader, nam ook het woord en zei: 'Ik ben het toch niet, Rabbi?' Hij antwoordde hem: 'Gij zegt het.'
Wij weten door de Evangelieverhalen dat Christus heeft gebeden als gelovige Jood, die trouw is aan de Wet. Hij sprak de oude zegenbeden uit, die men vandaag de dag nog bidt voor het brood, de wijn en de vruchten van de aarde, zoals de woorden van het laatste Avondmaal daarvan getuigen, geheel gewijd aan de vervulling van een van de meest heilige religieuze verplichtingen: het plechtige Paasmaal, dat herinnerde aan de bevrijding van de slavernij in Egypte. Misschien wordt ons daar het diepste inzicht op het gebed van Christus gegeven en is het als een sleutel die ons in het gebed van de hele Kerk leidt... De zegen en het delen van brood en wijn maakten deel uit van het Paasmaal. Maar beide ontvangen hier een geheel nieuwe betekenis. Het leven van de Kerk wordt daar geboren. Natuurlijk wordt ze alleen met Pinksteren als een geestelijke en zichtbare gemeenschap geboren. Maar hier bij het Avondmaal hecht de ent van de wijnrank zich op de wijnstok, die de uitstorting van de Heilige Geest mogelijk maakt. De oude zegenbeden worden levenscheppende woorden uit de mond van Christus. De vruchten van de aarde worden zijn vlees en zijn bloed, vervuld met zijn leven. Het Pasen van het Oude Verbond wordt het Pasen van het Nieuwe Verbond.
Gij eilanden, hoor mij aan, verre volken, luister aandachtig. Al in de schoot van mijn moeder heeft de Heer mij geroepen, nog voor ze mij baarde noemde hij mijn naam. Mijn tong maakte Hij scherp als een zwaard, Hij hield me verborgen in de schaduw van zijn hand; Hij maakte me tot een puntige pijl, Hij stak me weg in zijn pijlkoker. Hij heeft me gezegd: ‘Mijn dienaar ben jij. In jou, Israël, toon ik mijn luister.’ Maar ik zei: ‘Tevergeefs heb ik me afgemat, ik heb al mijn krachten verbruikt, het was voor niets, het heeft geen zin gehad. Maar de Heer zal me recht doen, mijn God zal me belonen.' Toen sprak de Heer, die mij al in de moederschoot gevormd heeft tot zijn dienaar om Jakob naar hem terug te brengen, om Israël rond hem te verzamelen – dat ik aanzien zou genieten bij de Heer en dat mijn God mijn sterkte zou zijn. Hij zei: ‘Dat je mijn dienaar bent om de stammen van Jakob op te richten en de overlevenden van Israël terug te brengen, dat is nog maar het begin. Ik zal je maken tot een licht voor alle volken, opdat de redding die ik brengen zal tot aan de einden der aarde reikt.’