Van Paulus en Timoteus, dienstknechten van Christus Jezus, aan alle heiligen in Christus Jezus te Filippi met hun episkopen en diakens. Genade voor u en vrede vanwege God onze Vader en de Heer Jezus Christus! Broeders en zuster, ik dank mijn God telkens wanneer ik u aan u denk, altijd, bij al mijn gebeden voor u allen. En ik verricht mijn gebed met blijdschap, omdat gij van de eerste dag tot nu toe uw deel hebt bijgedragen tot de prediking van het evangelie. Ik ben er zeker van dat Hij die het goede werk in u begonnen is, het zal voltooien tegen de dag van Christus Jezus. Het spreekt ook vanzelf dat ik zo over u allen denk, want ik draag u in mijn hart, u allen die in mijn gevangenschap bij de verdediging en bekrachtiging van het evangelie deelt in de genade die mij gegeven wordt. God weet hoe vurig ik naar u allen verlang, met de innigheid van Christus Jezus zelf. En dit is mijn bede: moge uw liefde steeds rijker worden aan inzicht en fijngevoeligheid, om te kunnen onderscheiden waar het op aankomt. Dan zult gij op de dag van Christus ongerept en onberispelijk zijn, verzadigd met de vrucht der gerechtigheid, die komt van Jezus Christus, tot eer en lof van God.
De Heer wil ik danken uit heel mijn hart, te midden der vromen, voor heel de gemeente. Geweldig is alles wat Hij verricht, de aandacht boeiend van elk die het nagaat. Mildheid en majesteit spreekt uit zijn daden, eeuwig blijft Hij rechtvaardig en trouw. Wonderen deed Hij om nooit te vergeten, minzaam en liefdevol toont zich te Heer. Voedsel geeft Hij aan die Hem vereren, altijd herinnert Hij zich zijn verbond. Hij toonde zijn volk de kracht van zijn daden en gaf hen het heidense land in bezit.
Toen Jezus op een sabbat het huis van een van de voornaamste Farizeeën binnenging om de maaltijd te gebruiken, hielden zij Hem voortdurend in het oog. Op een gegeven ogenblik werd Hij een man gewaar, die aan waterzucht leed. Daarop richtte Jezus zich tot de wetgeleerden en Farizeeën met de vraag: 'Mag men op sabbat iemand genezen of niet?' Maar zij zeiden niets. Daarop legde Hij zijn hand op hem, genas hem en liet hem heengaan. Vervolgens keerde Hij zich tot hem met de woorden: 'Wie van u zal niet terstond als zijn zoon of zijn os in een put valt, hen eruit trekken, ook al is het sabbat?' Ze waren niet in staat er iets tegen in te brengen.
De Schepper, die eeuwig is en onzichtbaar is voor de wereld die bereid is om het menselijk ras te redden, die zich onderworpen heeft aan de harde wetten van de dood, heeft zich verwaardigd om mens te worden "nu de tijd ten einde loopt" (He 1,2) (...), om in zijn goedertierenheid hen te bevrijden die Hij in zijn gerechtigheid had veroordeeld. Om de diepte van zijn liefde voor ons te tonen, is Hij niet alleen mens geworden, maar een arm en nederig mens, opdat, door ons naderbij te komen in zijn armoede, Hij ons deel laat nemen aan zijn rijkdommen (2Kor 8,9). Hij, die geen plaats had om zijn hoofd neer te leggen, heeft zich voor ons arm gemaakt: "De vossen hebben holen en de vogels hebben nesten, maar de Mensenzoon kan zijn hoofd nergens te ruste leggen" (Mt 8,20). Daarom heeft Hij het aanvaard om aan maaltijden deel te nemen waarvoor Hij uitgenodigd werd, niet uit mateloze zin in maaltijden, maar om er het heil te onderrichten en het geloof op te wekken. Daar vervulde Hij de tafelgenoten met licht door zijn wonderen. Daar hoorden de dienaren, die binnenshuis druk waren en geen vrijheid hadden om naar Hem toe te gaan, het woord van heil. Hij verachtte namelijk niemand, niemand was zijn liefde onwaardig, omdat “Hij alles wat bestaat liefheeft, en Hij verafschuwt niets van wat Hij gemaakt heeft; als Hij iets zou haten, zou Hij het niet geschapen hebben" (vgl. Wijsh. 11,24). Om zijn heilswerk af te maken, ging de Heer dus het huis van een belangrijke farizeeër binnen op de Sabbatsdag. De schriftgeleerden en de farizeeën observeerden Hem, om Hem te kunnen betrappen, opdat als Hij de man met waterzucht zou genezen, ze Hem dan konden beschuldigen dat Hij de Wet overtrad en als Hij hem niet genas, dan zouden ze Hem beschuldigen van meedogenloosheid of zwakheid. (...) Door het zeer zuivere licht van zijn woord van waarheid zagen ze alle duisternis van hun leugen optrekken.
Broeders en zusters, zoekt uw kracht bij de Heer en zijn almacht. Legt de wapenrusting Gods aan om te kunnen standhouden tegen de listen van de duivel. Want onze strijd gaat niet tegen vlees en bloed maar tegen de heerschappijen, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van deze duisternis, tegen de boze geesten in de hemelen, Grijpt daarom naar de wapenrusting Gods; dan kunt ge weerstand bieden op de dag der verschrikking en staande blijven, strijdend tot het einde. Staat dan, uw lendenen omgord met de waarheid, bekleed met het harnas der gerechtigheid, de voeten geschoeid met ijver voor het evangelie van de vrede. Hanteert daarbij het grote schild van het geloof, waarmee gij alle brandende pijlen van de boze kunt doven. Neemt ook de helm van het heil en het zwaard van de Geest, dat is, het woord Gods. Bidt en smeekt in de Geest bij elke gelegenheid en op allerlei wijze. Houdt daartoe nachtwaken, waarbij gij met volharding God smeekt voor alle heiligen. Bidt ook voor mij, dat mij het woord gegeven mag worden als ik mijn mond open om vrijmoedig het mysterie openbaar te maken, waarvoor ik een gezant ben in boeien. Bidt dat ik het vrijmoedig mag verkondigen, zoals het mijn plicht is.