Lezingen van de Dag

In die dagen, leden de Israëlieten tijdens de woestijntocht hevige dorst. Zij bleven tegen Mozes morren en zeiden: “Waarom hebt gij ons weggevoerd uit Egypte als wij toch met kinderen en vee van dorst moeten sterven?” Mozes klaagde zijn nood bij de Heer: “Wat moet ik toch aan met dit volk? Ze staan op het punt mij te stenigen.” De Heer gaf Mozes ten antwoord: “Ga met enkelen van Israëls oudsten voor het volk uit, neem in uw hand de staf waarmee ge de Nijl geslagen hebt en begeef u op weg. Ik zal ginds, voor uw ogen, op een rots staan, op de Horeb. Sla op die rots: er zal water uitstromen, zodat de mensen kunnen drinken.” Mozes deed dat in het bijzijn van Israëls oudsten. Hij noemde de plaats Massa en Meriba vanwege de verwijten der Israëlieten en omdat zij de Heer hadden uitgedaagd door zich af te vragen: Is de Heer nu bij ons of niet?

Komt, laat ons de Heer met gejubel begroeten, juichen wij toe de Rots van ons heil. Laat ons verschijnen voor Hem met een lofzang, Hem met liederen eren. Komt, laat ons aanbiddend ter aarde vallen, neerknielen voor Hem die ons schiep. Hij is onze God en wij zijn volk, Hij is de herder en wij zijn kudde. weest niet halsstarrig als eens in Meriba, zoals in Massa in de woestijn; Waar uw vaderen Mij wilden tarten ofschoon zij mijn daden hadden gezien.

Broeders en zusters, gerechtvaardigd door het geloof, leven wij in vrede met God door Jezus Christus onze Heer. Hij is het, die ons door het geloof de toegang heeft ontsloten tot die genade waarin wij staan; door Hem ook mogen wij ons beroemen op onze hoop op de heerlijkheid Gods. En de hoop wordt niet teleur­gesteld, want Gods liefde is in ons hart uitgestort door de heilige Geest die ons werd geschonken. Want Christus is voor goddelozen gestor­ven op de gestelde tijd, toen wij zelf nog geheel hulpeloos waren. Niet licht zal iemand zijn leven geven voor een rechtvaar­dige, al zou misschien iemand de moed hebben te sterven voor een goed mens. God echter bewijst zijn liefde voor ons juist hierdoor, dat Christus voor ons is gestorven, toen wij nog zondaars waren.

kwam zo aan een stad van Samaria, Sichar genaamd, dichtbij het stuk grond dat Jakob aan zijn zoon Jozef had gegeven. Daar bevond zich de bron van Jakob en vermoeid van de tocht ging Jezus zomaar bij deze bron zitten. Het was ongeveer het zesde uur. Toen een vrouw uit Samaria water kwam putten zei Jezus tot haar: 'Geef Mij te drin­ken.' De leerlingen waren namelijk naar de stad gegaan om levensmiddelen te kopen. De Samaritaanse vrouw zei tot Hem: 'Hoe kunt Gij als Jood nu te drinken vragen aan mij, een Samaritaan­se?' Joden onderhouden namelijk geen betrekkingen met de Samaritanen. Jezus gaf haar ten antwoord: 'Als ge enig begrip had van de gave Gods en wist wie het is, die u zegt: Geef Mij te drinken, zoudt ge het aan Hem hebben gevraagd en Hij zou u levend water hebben gegeven.' Daarop zei de vrouw tot Hem: 'Heer, Ge hebt niet eens een emmer en de put is diep; waar haalt Ge dan dat levende water vandaan? Zijt ge soms groter dan onze vader Jakob die ons de put gaf en er met zijn zonen en zijn vee uit dronk?' Jezus antwoordde haar: 'Iedereen die van dit water drinkt krijgt weer dorst, maar wie van het water drinkt dat Ik hem zal geven, krijgt in eeuwigheid geen dorst meer; integendeel, het water dat Ik hem zal geven, zal in hem een water bron worden, opborrelend tot eeuwig leven.' Hierop zei de vrouw tot Hem: 'Heer geef mij van dat water, zodat ik geen dorst meer krijg en niet meer hier behoef te komen om te putten.' Jezus zei haar: 'Ga uw man roepen en kom dan hier terug.' 'Ik heb geen man,' ant­woordde de vrouw. Jezus zei haar: 'Dat zegt ge terecht: ik heb geen man; want vijf mannen hebt ge gehad, en die ge nu hebt is uw man niet. Wat dit betreft hebt ge de waarheid gesproken.' 'Heer, zei de vrouw, ik zie dat Gij een profeet zijt. Onze vaderen aanbaden op die berg daar, en gij, Joden, zegt dat in Jeruzalem de plaats is waar men aanbidden moet.' 'Geloof Mij, vrouw,' zei Jezus haar, 'er komt een uur dat gij noch op die berg noch in Jeruzalem de Vader zult aanbidden. Gij aanbidt wat gij niet kent; wij aanbidden wat wij kennen, omdat het heil uit de Joden komt. Maar er zal een uur komen, ja het is er al, dat de ware aanbid­ders de Vader zullen aanbidden in geest en waarheid. De Vader toch zoekt mensen die Hem zo aanbidden. God is geest, en wie Hem aanbidden moeten Hem in geest en waarheid aanbidden.' De vrouw zei Hem: 'Ik weet dat de Messias (dat wil zeggen: de Gezalfde) komt, en wanneer Die komt zal Hij ons alles verkondigen.' Jezus zei haar: 'Dat ben Ik, die met u spreek.' Juist op dat ogenblik kwamen zijn leerlingen terug en stonden verwonderd dat Hij in gesprek was met een vrouw. Geen van hen echter vroeg: 'Wat wilt Ge van haar?' of 'Waarom praat Gij met haar?' De vrouw liet haar waterkruik in de steek, liep naar de stad terug en zei tot de mensen: 'Komt eens kijken naar een man, die mij alles heeft verteld wat ik gedaan heb! Zou Hij soms de Messias zijn?' Toen verlieten zij de stad om naar Hem toe te gaan. Onder­tussen drongen de leerlingen bij Hem aan met de woorden: 'Eet toch iets, Rabbi.' Maar Hij zei hun: 'Ik heb een spijs te eten die gij niet kent.' De leerlingen zeiden tot elkaar: 'Zou iemand Hem soms te eten gebracht heb­ben?' Daarop zei Jezus hun: 'Mijn spijs is, de wil te doen van Hem die Mij gezonden heeft en zijn werk te volbrengen. Zegt gij niet: Nog vier maanden en dan komt de oogst? Welnu, Ik zeg u: slaat uw ogen op en kijkt naar de velden; ze staan wit, rijp voor de oogst. Reeds krijgt de maaier zijn loon en verzamelt vrucht tot eeuwig leven, zodat zaaier en maaier zich samen verheugen. Zo is het gezegde waar: de een zaait, de ander maait. Ik stuurde u uit om te maaien waarvoor gij niet hebt ge­zwoegd; anderen hebben gezwoegd en gij plukt van hun zwoegende vruchten.' Vele Samarita­nen uit die stad geloofden in Hem om het woord van de vrouw die getuigde: 'Hij heeft mij alles verteld wat ik gedaan heb.' Toen dus de Samaritanen bij Hem gekomen waren, verzochten zij Hem bij hen te blijven. Hij bleef er dan ook twee dagen en door zijn woord kwamen er nog veel meer tot het geloof. Tot de vrouw zeiden ze: 'Niet langer geloven wij om wat gij gezegd hebt, want wij hebben Hem zelf gehoord en wij weten, dat Deze werkelijk de redder van de wereld is.'

“Kom van de Libanon, mijn bruid, kom van de Libanon; je zult komen, je zult voortgaan vanaf het begin van het geloof, van de toppen van Sanir en de Hermon, van de schuilplaatsen van de leeuwen, van de bergen van de luipaarden” (vgl. Hoogl. 4,8, LXX-vertaling gebruikt door Gregorius van Nyssa). Wat betekent dit? De bron van de genade trekt altijd tot zich hen die dorst hebben, zoals de Bron zelf in het Evangelie zegt: “Als iemand dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken” (Joh. 7,37). Hij heeft hier noch aan de dorst, noch aan het verlangen naar Hem, noch aan de verzadiging van die dorst, een grens gesteld; maar de voortdurende vorm van zijn gebod is een blijvende uitnodiging om dorst te hebben, te drinken en ons naar Hem toe te bewegen. Wat hen betreft die al gedronken hebben en door ervaring geleerd hebben dat de Heer goed is (vgl. 1 Petr. 2,3), voor hen wordt het drinken zelf als een oproep tot een nog grotere deelname. Zo houdt voor degene die opstijgt de oproep die hem aantrekt om steeds verder te gaan nooit op. Laten wij ons immers herinneren hoe het Woord de Bruid herhaaldelijk heeft aangespoord: “Kom toch, mijn beminde”, zegt Hij, en nog eens: “Kom, mijn duif, kom zelf tevoorschijn uit de rotsspleet” (Hoogl. 2,13-14). Onze tekst zegt: “Je zult komen, je zult voortgaan vanaf het begin van het geloof, van de toppen van Sanir en de Hermon.” Hier wordt het sacrament van de geboorte van boven aangeduid. Want daar, zo zegt men, ontspringen de bronnen van de Jordaan; boven deze rijst de berg op die in twee toppen is verdeeld, met de namen Sanir en Hermon. De rivier die uit deze bronnen voortkomt, is voor ons het begin van onze omvorming in God. Daarom hoort de ziel Hem die haar roept tot zich zeggen: “Kom van de wierook, van het begin van het geloof”, van de top van die bergen waaruit de bronnen van het sacrament tot je zijn gekomen.