Toen de heidenen en de Joden van Ikonium samen met hun overheden aanstalten maakten om Paulus en Barnabas te mishandelen en te stenigen, namen zij, zodra zij dit bemerkten, de wijk naar de Lykaonische steden Lystra, Derbe en hun omstreken. Ook daar predikten zij het Evangelie. Er was in Lystra een man die geen kracht in zijn voeten had en moest blijven zitten. Hij was van zijn geboorte af lam en had nooit kunnen lopen. Terwijl die man naar Paulus' toespraak luisterde, keek deze hem onderzoekend aan en zag dat hij het geloof bezat om gered te worden. Daarom sprak hij met stemverheffing: 'Ga op uw voeten staan, recht op!' De man sprong op en liep rond. Toen de mensen zagen wat Paulus gedaan had, begonnen ze te schreeuwen en riepen in het Lykaonisch: 'De goden zijn in mensengedaante tot ons neergedaald.' Barnabas noemden ze Zeus, en Paulus, omdat hij de woordvoerder was, Hermes. De priester van de tempel Zeus-buiten-de-stad bracht bekranste stieren naar de poorten en wilde samen met het volk een offer gaan opdragen. Toen de apostelen Barnabas en Paulus dit vernamen, scheurden ze hun kleren en stortten zich tussen het volk, luid roepend: 'Mannen, wat gaat ge nu beginnen? Ook wij zijn mensen, juist als gij. Wij brengen u de Blijde Boodschap dat gij u af moet keren van deze waardeloze goden en u wenden tot de levende God, die de hemel en de aarde gemaakt heeft en de zee en alles wat daarin is. In voorbije tijden liet Hij alle volken hun gang gaan, maar Hij heeft niet nagelaten getuigenis van zichzelf te geven door het schenken van weldaden: vanuit de hemel schonk Hij u immers zegen en vruchtbare jaargetijden en verblijdde u met overvloed van voedsel.' Maar zelfs deze woorden konden het volk er maar nauwelijks van weerhouden hun een offer op te dragen.
Niet ons, Heer, niet ons, maar uw Naam komt de eer toe, want Gij zijt barmhartig en trouw Waarom moeten vreemde volkeren vragen Waar is toch Israels God?" De God van Israël is in de hemel, Hij handelt zoals Hij verkiest Hun afgodsbeelden zijn zilver en goud, door mensenhanden vervaardigd. Gezegend zijt gij door de Heer onze God die hemel en aarde heeft gemaakt. De hemel is eigen domein van de Heer de aarde deelde Hij toe aan de mensen.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Wie mijn geboden onderhoudt, die hij heeft ontvangen, hij is het die Mij liefheeft. En wie Mij liefheeft, zal door mijn Vader bemind worden; ook Ik zal hem beminnen en Ik zal Mij aan hem openbaren. Judas ‑ niet de Iskariot ‑ zei tot Hem: 'Heer, hoe komt het dat Gij Uzelf aan ons zult openbaren en niet aan de wereld?' Jezus gaf hem ten antwoord: 'Als iemand Mij liefheeft, zal hij mijn woord onderhouden, mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen. Wie Mij niet liefheeft, onderhoudt mijn woorden niet; het woord dat gij hoort, is niet van Mij, maar van de Vader die Mij gezonden heeft. Dit zeg Ik u, terwijl Ik nog bij u ben, maar de Helper, de heilige Geest, die de Vader in mijn Naam zal zenden, Hij zal u alles leren en u alles in herinnering brengen wat Ik u gezegd heb.
Het contemplatieve leven is het hemelse leven... Dankzij de liefde van de vereniging met God immers, gaat de mens voorbij zijn geschapen wezen, om de overvloed en de zaligheid te ontdekken en te proeven, die God zelf is en welke Hij onophoudelijk laat uitstromen in het meest verborgene van de menselijke geest, daar waar deze mens gelijk is aan de adel van God. Wanneer de innerlijk schouwende mens zich zo bij zijn eeuwig beeld heeft gevoegd, en als hij, in deze transparantie, dankzij de Zoon, zijn plaats heeft gevonden in de schoot van de Vader, wordt hij verlicht door de goddelijke waarheid... Gij moet weten, dat de hemelse Vader als een levende grond met alles wat in Hem leeft, gekeerd is tot zijn Zoon, als tot zijn eeuwige wijsheid (Spr 8,22v). En die zelfde wijsheid, en alles wat in haar leeft, is teruggebogen tot de Vader, dat is tot dezelfde grond, waar zij uit komt. En in dit ontmoeten ontspringt de derde Persoon tussen de Vader en de Zoon, dat is de heilige Geest, hun gemeenschappelijke minne, die één met hen beiden is in dezelfde natuur. En zij omhelst, en gaat genietend door de Vader en de Zoon en alles, wat in hen beiden leeft, met zo grote rijkheid en vreugde, dat hierover alle schepselen eeuwig zwijgen moeten; want het onbegrijpelijke wonder, dat in deze minne ligt, gaat het verstaan van alle schepselen eeuwig te boven. Maar waar men dit wonder verstaat, en smaakt zonder verwonderen, daar is de geest boven zichzelf en één met de geest Gods, en smaakt, en ziet zonder mate gelijk God de rijkheid, die hij zelf is in de eenheid van de levende grond, waar hij zich bezit naar de wijze van zijn ongeschapenheid... Dit heerlijk ontmoeten wordt in ons naar Gods wijze zonder oponthoud vernieuwd... Want zoals de Vader zonder oponthoud alle dingen opnieuw aanziet in de geboorte van zijn Zoon, zo worden alle dingen opnieuw bemind door de Vader en door de Zoon in het uitvloeien van de heilige Geest. En dat is het ontmoeten van de Vader en van de Zoon, waarin wij bemind zijn en omhelsd dankzij de heilige Geest in eeuwige minne.
In die dagen, toen het aantal leerlingen steeds toenam, begonnen de Hellenisten tegen de Hebreeën te morren, omdat bij de dagelijkse ondersteuning hun weduwen achtergesteld werden. De twaalf riepen nu de leerlingen in vergadering bijeen en zeiden: 'Het past niet dat wij het woord Gods verwaarlozen door de zorg voor de ondersteuning. Ziet dus uit, broeders, naar zeven mannen uit uw midden, van goede faam, vol van geest en wijsheid. Hen zullen wij dan met dit ambt bekleden, terwijl wij onszelf blijven wijden aan het gebed en de bediening van het woord.' Dit voorstel vond instemming bij de gehele vergadering en zij kozen Stefanus, een man vol geloof en heilige geest, Filippus, Prochorus, Nikanor, Timon, Parmenas en Nikolaus, een proseliet uit Antiochië. Dezen werden aan de apostelen voorgedragen, die na gebed hun de handen oplegden. Het woord Gods breidde zich uit en het aantal leerlingen in Jeruzalem vermeerderde sterk; ook een groot aantal priesters gaf zich gewonnen aan het geloof.