Toen Atalja, de moeder van Achazja, bemerkte dat haar zoon dood was, bracht zij alle afstammelingen van de koning om het leven. Maar Joas, een zoon van koning Achazja, werd door Joseba, de dochter van koning Joram en zuster van Achazja, heimelijk tussen de koningszonen, die zouden gedood worden, uitgehaald. Zij hield hem met zijn voedster op de slaapzaal voor Atalja verborgen; zo bleef hij gespaard. Hij bleef zes jaar lang bij haar verborgen in de tempel van de Heer, terwijl Atalja over het land regeerde. In het zevende jaar ontbood de priester Jojada de honderdmannen van de Kariërs en van de lijfwacht. Hij liet ze bij zich komen in de tempel van de Heer, sloot met hen een verbond en liet hen een eed afleggen in de tempel van de Heer. Toen toonde hij hun de zoon van de koning. De honderdmannen voerden de bevelen van de priester Jojada nauwkeurig uit. Ieder nam zijn mannen mee, zowel degenen die op sabbat moesten aantreden als degenen die op sabbat moesten inrukken, en meldde zich bij de priester Jojada. Deze gaf aan de honderdmannen de lansen en schilden van koning David, die in de tempel van de Heer bewaard werden. De lijfwacht stelde zich man aan man op met de wapens in de hand, van de rechtervleugel van het gebouw tot aan de linkervleugel, naar het altaar en het gebouw gekeerd, aldus een kring vormend. Jojada leidde daarop Joas, de zoon van de koning, naar buiten, zette hem de diadeem op, reikte hem de oorkonde over, verhief hem tot koning en zalfde hem. De soldaten klapten in de handen en riepen: “Leve de koning.” Toen Atalja het gejuich hoorde van de lijfwacht en het volk in de tempel van de Heer, begaf zij zich daarheen. En daar zag zij de koning volgens gebruik op de verhoging staan, omringd door de bevelhebbers en de trompetters en door al het volk van het land dat juichte en op de trompet blies. Toen scheurde Atalja haar kleren en riep: “Verraad! Verraad!” Daarop gaf de priester Jojada aan de honderdmannen, de commandanten van het leger, het bevel: 'Leidt haar buiten het kordon. Doodt met het zwaard al wie haar volgt'. Want de priester had gezegd, dat zij niet gedood mocht worden in de tempel van de Heer. Zij namen haar gevangen en toen zij door de Paardenpoort het koninklijk paleis bereikt hadden, werd zij daar gedood. Nu bracht Jojada een verbond tot stand tussen de Heer, de koning en het volk, waardoor het weer het volk van de Heer zou worden, alsmede tussen de koning en het volk. Daarna trok het volk van het land naar de tempel van Baal; zij sloegen zijn altaren stuk, verbrijzelden de beelden en doodden de Baälpriester Mattan voor de altaren. Maar de priester Jojada plaatste wachtposten voor de tempel van de Heer. Het volk van het land verheugde zich en de stad hield zich rustig. Atalja had men in het koninklijk paleis met het zwaard gedood.
De Heer heeft David gezworen een eed die Hij nimmer breekt: een telg uit uw geslacht zal Ik op uw troon verheffen. Houden uw zonen zich aan mijn verbond, aan alles wat Ik hen opleg, dan zullen hun zonen ook voor altijd zetelen op uw troon. Want God heeft de Sion gekozen, haar als zijn zetel gewild: hier is mijn rustplaats voor eeuwig, hier zal Ik wonen, dit is mijn keus. Daar zal voor David een hoorn ontspruiten, voor mijn gezalfde schijnt daar een licht; zijn vijanden zal Ik beschaamd doen staan, maar hij draagt mijn gloriekroon.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Verzamelt u geen schatten op aarde, waar ze door mot en worm vergaan en waar dieven inbreken om te stelen; maar verzamelt u schatten in de hemel, waar ze niet door mot of worm vergaan en waar dieven niet inbreken om te stelen. Waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn. De lamp van het lichaam is het oog. Wanneer dus uw oog helder is, zal heel uw lichaam verlicht zijn. Is echter uw oog slecht, dan is heel uw lichaam duister. Indien dus zelfs uw innerlijk licht duister is, hoe erg zal dan de duisternis zijn!
De vurigheid van ons geloof moet zelfs onze kleinste handelingen bezielen. Als wij ons daarop toeleggen, zal ons leven vol licht en vreugde zijn. De kleinste details van onze dagen zullen ons verschijnen als kostbare parels, die wij willen verzamelen om er onze schat in de hemel van te maken. En naarmate wij vorderen in het geloof, en het standvastiger, vuriger en werkzamer wordt, zal de vreugde steeds meer overvloedig worden in onze ziel. Licht voegt zich bij licht; de hoop, die haar horizon ziet verruimen, wordt met de dag sterker; de liefde, die zich vuriger voelt, maakt alles gemakkelijk; en wij snellen voort op de weg van de geboden van de Heer. (…) In de hemel zal de bron van onze vreugde de zekere, volmaakte en onverliesbare bezit van het hoogste en onveranderlijke goed zijn, in het volle licht van de heerlijkheid; hier op aarde is de bron van onze vreugde het begonnen bezit van God, de voorafgaande vereniging met God: dit bezit, deze vereniging wordt des te inniger naarmate wij meer doordrongen zijn van het licht van het geloof. De vreugde die het geloof ons schenkt, is hier op aarde noodzakelijk. Het is God zelf die ons hart heeft gevormd, en Hij heeft het zo gevormd dat het behoefte heeft aan vreugde.
Elia de profeet stond op als een vuur, zijn woord brandde als een fakkel. Hij bracht hongersnood over hen en door zijn ijver verminderde hij hun aantal. Krachtens het woord van de Heer sloot hij de hemel en bracht hij drie maal vuur naar beneden. Wat hebt gij een roem verworven, Elia, door uw wonderdaden! Wie kan erop roemen u te evenaren? Gij hebt een gestorvene opgewekt uit de dood en uit het dodenrijk, krachtens het woord van de Allerhoogste. Koningen hebt gij in het verderf gestort en aanzienlijken in hun bed laten sterven. Op de Sinaï hebt gij terechtwijzingen gehoord en op de Horeb strafgerichten. Gij hebt koningen gezalfd als vergelders en een profeet als uw opvolger. Gij zijt opgenomen in een wervelstorm, hemelwaarts in scharen van vuur. Van u staat geschreven dat gij u gereed houdt voor de vastgestelde tijd, om de toorn te stillen aleer hij gaat woeden, om de harten van de vaders naar de zonen te keren en de stammen van Jakob te herstellen. Gelukkig degenen die u gezien hebben en ontslapen zijn, maar veeleer gelukkig gij, omdat gij leeft. Dit was Elia, die in een wervelstorm verdween; en met zijn geest werd Elisa vervuld; hij heeft in zijn dagen voor geen heerser gebeefd en niemand is sterker geweest dan hij. Niets ging zijn kracht te boven en nog in de doodslaap profeteerde zijn lichaam. Bij zijn leven deed hij wonderen en ook na zijn dood waren zijn werken wonderbaarlijk. Met dat al bekeerde het volk zich niet en hielden zij niet op met hun zonden, totdat zij uit het land werden weggesleurd en over heel de aarde verstrooid.