In die dagen zond koning Achab een boodschap aan alle Israëlieten en liet alle profeten op de berg Karmel bijeenkomen. Elia verscheen voor heel het volk en vroeg: 'Hoe lang blijft gij nog op twee gedachten hinken? Als de Heer God is, volg Hem dan; is het Baäl, volg dan Baäl. Maar de mensen gaven hem geen antwoord. Toen zei Elia tot het volk: 'Ik ben de enige profeet van de Heer die overgebleven is; de profeten van Baäl zijn vierhonderd man sterk. Geef ons nu twee stieren. Laat de profeten van Baäl een van de stieren uitkiezen, hem aan stukken houwen en op het hout leggen; ze mogen het hout echter niet aansteken. Dan zal ik de andere stier klaarmaken en op het hout leggen, maar ook het hout niet aansteken. Roep dan de naam van uw god aan; ik zal de naam van de Heer aanroepen; de god die door vuur antwoordt is de ware god. En heel het volk riep: Dat is goed. Toen zei Elia tot de profeten van Baäl: Begint gij maar met het uitkiezen van de stier en met hem klaar te maken, want gij zijt met velen. Roept dan de naam van uw god aan; maar gij moogt geen vuur aansteken. Zij namen dus de stier die hun gegeven werd, maakte hem klaar en riepen van de ochtend tot de middag de naam van Baäl aan: Baäl, geef ons antwoord. Maar er klonk geen geluid en er kwam geen antwoord, hoe zij ook sprongen rond het altaar dat zij gebouwd hadden. Toen het middag geworden was, riep Elia ze spottend toe: Roept toch wat harder; hij is immers een god. Hij is zeker in gedachten verzonken of hij heeft zich afgezonderd of is op reis; misschien slaapt hij wel en moet hij gewekt worden. Toen riepen zij nog harder en kerfden zich naar gewoonte met zwaarden en speren, tot het bloed langs hun lijf droop. Het middaguur verstreek, maar er klink geen geluid en er kwam geen antwoord; zij vonden geen gehoor. Nu zei Elia tot het volk: Kom dichterbij. En allen kwamen dichter bij hem staan. Toen richtte hij het altaar van de Heer, dat omver gehaald was, weer op. Hij nam twaalf stenen overeenkomstig het aantal stammen van de zonen van Jakob, tot wie de Heer gezegd had: Israël zult gij heten. Van die stenen bouwde hij een altaar voor de Heer, maakte rondom het altaar een geul met een inhoud van twee zaaikoren, stapelde de houtblokken op elkaar, hakte de stier in stukken en legde die op het hout. Toen zei hij: 'Vul vier kruiken met water, en giet die over het brandoffer uit en het hout. Daarna zei hij: 'doe het nogmaals. En toen ze het nogmaals gedaan hadden, zei hij: Nu voor de derde keer. Toen ze het voor de derde keer gedaan hadden, stroomde het water langs alle kanten van het altaar af; ook de geul liet hij met water vullen. Toen het uur van het avondoffer gekomen was, trad de profeet Elia naar voren en zei: 'Heer, God van Abraham, Isaäk en Israël, toon heden dat Gij God zijt in Israël en dat ik, uw dienaar, dit alles op uw bevel heb gedaan. Geef antwoord Heer, geef mij antwoord, opdat dit volk erkent dat Gij, Heer, de war God zijt, en keer zo hun hart weer tot U. Toen sloeg het vuur van de Heer neer, verteerde het brandoffer, het hout, de stenen en het stof; het likte zelfs het water in de geul op. Toen de mensen dit zagen, wierpen ze zich in voorover op de grond en riepen: 'De Heer is de ware god! De Heer is de ware God!
Behoed mij, o God, tot U neem ik mijn toevlucht; Gij zijt mijn Heer ik erken het. Maar hij stort zichzelf in het ongeluk die vreemde afgoden naloopt. Ik zal ze geen plengoffers brengen van bloed Hun naam komt niet over mijn lippen. De Heer is mijn erfdeel, mijn dronk uit de beker, Hij heeft mijn lot voor in zijn hand. Steeds houd ik mijn ogen gericht op de Heer ik val niet, want Hij staat naast mij. Gij zult mij de weg van het leven wijzen om heel mij vreugde te vinden bij U, bestendig geluk aan uw zijde.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen : Denkt niet dat Ik gekomen ben om Wet en Profeten op te heffen; Ik ben niet gekomen om op te heffen, maar om de vervulling te brengen. Want voorwaar, ik zeg u: Eerder nog zullen hemel en aarde vergaan, dan dat een jota of haaltje vergaat uit de Wet, voordat alles geschied is. Wie dus een van die voorschriften, zelfs het geringste, opheft en zo de mensen leert, zal de geringste geacht worden in het Rijk der hemelen, maar wie ze onderhoudt en leert zal groot geacht worden in het Rijk der hemelen.
"Ik ben niet gekomen om te ontbinden, maar om te vervullen.” De kracht en de macht van deze woorden van de Zoon van God omsluiten een diep mysterie. De Wet schreef immers werken voor, maar al die werken waren gericht op de werkelijkheden, die in Christus geopenbaard zouden worden: want het onderricht en de Passie van de Verlosser zijn de grote en mysterieuze bedoeling van de wil van de Vader. De Wet heeft, versluierd onder geïnspireerde woorden, de geboorte van onze Heer Jezus Christus aangekondigd, evenals zijn menswording, zijn Passie en zijn verrijzenis; de profeten en de apostelen leren ons meerdere keren dat van heel de eeuwigheid, heel het mysterie van Christus voorbestemd was om zich in onze tijd te openbaren. (...) Christus heeft niet gewild dat wij dachten dat zijn eigen werken iets anders zouden bevatten dan de Wetsvoorschriften. Daarom heeft Hij zelf bevestigd: "Ik ben niet gekomen om te ontbinden, maar om te vervullen". De hemel en de aarde (...) moeten verdwijnen, maar niet het kleinste gebod van de Wet, want in Christus vinden heel de Wet en de profeten hun vervulling. Op het moment van zijn Passie (...) heeft Hij verklaard: "Het is volbracht" (Joh 19,30). Op dat moment hebben alle woorden van de profeten hun bevestiging ontvangen. Daarom bevestigt Christus dat zelfs het kleinste gebod van God niet opgeheven kan worden zonder belediging van God... Niets kan nederiger zijn dan het kleinste ding. En het nederigste van alles was de Passie van de Heer en zijn dood op het kruis.
In die dagen droogde de beek uit waar Elia zich ophield, want het had op aarde niet meer geregend. Toen kwam het woord van de Heer tot Elia: Sta op, ga naar Sarepta bij Sidon, en blijf daar; want Ik heb daar een weduwe bevolen, u van voedsel te voorzien. Hij stond dus op, en ging naar Sarepta. Toen hij bij de ingang der stad kwam, was daar juist een weduwe hout aan het sprokkelen. Hij riep haar en zei: Haal mij in uw kruik wat water, opdat ik kan drinken. Toen zij het ging halen, riep hij haar na: “Wees zo goed en breng ook een stuk brood mee.” Zij antwoordde: “Zowaar de Heer uw God leeft, ik heb geen brood meer; alleen nog maar een handvol meel in de pot en een beetje olie in de kruik. Ik sprokkel nu wat hout en ga dadelijk naar huis om voor mij en mijn zoon voor het laatst eten klaar te maken; daarna wacht ons de dood.” Elia antwoordde: “Vrees niet, ga naar huis en doe wat u van plan bent, maar maak van het meel en de olie eerst een broodje voor mij en breng mij dat; voor uzelf en uw zoon kunt u daarna zorgen. Want zo zegt de Heer, de God van Israël: De pot meel raakt niet leeg en de kruik met olie niet uitgeput, totdat de Heer het weer laat regenen.” Toen ging zij heen en deed wat Elia gezegd had en dag aan dag hadden zij te eten, zij en haar gezin. De pot met meel raakte niet leeg en de kruik met olie niet uitgeput naar het woord dat de Heer gesproken had door Elia.