Het gebeurde nu op zekere dag, dat de zonen Gods voor Jahweh verschenen, en dat ook de satan zich in hun midden bevond. En Jahweh sprak tot satan: Waar komt ge vandaan? Satan gaf Jahweh ten antwoord: Van een zwerfen speurtocht over de aarde. Jahweh vroeg Satan: Hebt ge daarbij gelet op mijn dienaar Job, en hoe er op aarde zijns gelijke niet is: geen zo onberispelijk en rechtschapen, geen die God vreest en het kwaad schuwt, als hij? Maar satan gaf Jahweh ten antwoord: Is Job soms godvrezend om niet? Hebt Gij hem, zijn gezin en al wat hij heeft, niet van alle kant met een haag omringd; hebt Gij het werk zijner handen niet gezegend, en overstroomt niet zijn kudde het land? Maar strek uw hand eens tegen hem uit, en tast hem eens aan in wat hij bezit: dan vloekt hij U in het aangezicht! Daarop sprak Jahweh tot satan: Ge moogt doen wat ge wilt met heel zijn bezit; maar hemzelf raakt ge met de hand niet aan! Zo ging satan van Jahweh heen. Toen nu enige tijd later de zonen en dochters van Job in het huis van hun oudsten broer zaten te eten en wijn te drinken, kwam hem een bode berichten: De Sjabeërs hebben een inval gedaan, terwijl uw ossen aan het ploegen waren, en de ezelinnen vlak bij hen graasden; zij hebben ze weggeroofd en uw knechten over de kling gejaagd; ik alleen ben ontsnapt, en kom het u melden! Nog was hij niet uitgesproken, of een tweede kwam binnen en riep: De bliksem is uit de hemel geslagen, en heeft uw kudde met de herders verbrand en verteerd; ik alleen ben ontsnapt, en kom het u melden! Nog was deze niet uitgesproken, of een derde kwam binnen en riep: De Chaldeën, in drie benden gesplitst, hebben zich op uw kamelen geworpen, ze weggeroofd, en uw knechten over de kling gejaagd; ik alleen ben ontsnapt, en kom het u melden! En nog was hij niet uitgesproken, of weer een ander kwam binnen en riep: Terwijl uw zonen en dochters zaten te eten en wijn te drinken in het huis van hun oudsten broer, stak er eensklaps een geweldige storm op uit de richting van de woestijn, die het huis aan al de vier hoeken deed schudden; het stortte boven de kinderen in, en zij stierven; ik alleen ben ontsnapt, en kom het u melden! Toen stond Job op en scheurde zijn kleed; hij schoor zijn hoofd en wierp zich plat ter aarde neer. Maar hij sprak: Naakt kwam ik uit de schoot van mijn moeder; Naakt keer ik er terug! Het was Jahweh, die gaf; het was Jahweh, die nam: De Naam van Jahweh zij gezegend! Dus ondanks dit alles heeft Job niet gezondigd, en geen onvertogen woord tot God gericht.
Luister, Heer, want mijn zaak is rechtvaardig, let op mij luid geroep. Wil mijn gebed aanhoren; mijn lippen bedriegen U niet. Van uw aanschijn gaat mijn oordeel uit, uw ogen zien scherp; Gij peilt mijn hart, doorzoekt het des nachts, beproeft mij: maar iets verkeerds vindt Gij niet. Nu roep ik U aan, want Gij zult mij verhoren, Wend dus uw oor naar mij, hoor naar mijn stem. toon mij de wonderen van uw trouw. Redder van ieder die vlucht in uw hand.
In die tijd kregen de leerlingen woorden over de vraag, wie van hen wel de grootste was. Maar Jezus die wist wat zij dachten, nam een kind, zette het naast zich en sprak tot hen: 'Wie dit kind opneemt in mijn Naam, neemt Mij op, en wie Mij opneemt, neemt Hem op die Mij gezonden heeft. Wie dus de kleinste is onder u allen, die is de grootste.' Nu nam Johannes het woord en zei: 'Meester, we hebben iemand in uw Naam duivels zien uitdrijven en we hebben getracht het hem te beletten, omdat hij niet een van uw volgelingen is, zoals wij.' Maar Jezus zei tot hem: 'Belet het hem niet; want wie niet tegen u is, is voor u.'
"Kom en leer van Mij", zegt Christus tegen zijn leerlingen, echter, niet om met hemelse krachten demonen te verjagen, noch om melaatsen te genezen, noch om blinden weer ziende te maken, noch om doden op te wekken (...); maar, zegt Hij, "leer van Mij dit: dat Ik zachtmoedig en nederig ben van hart" (Mt 11,28-29). Dat kan immers iedereen leren en toepassen. Maar het doen van tekenen en wonderen is niet altijd nodig, noch bevorderlijk voor allen, en is ook niet aan allen gegeven. Dus de nederigheid is de meesteres van alle deugden, het onwankelbare fundament van het hemels bouwwerk, de eigen en wonderbare gave van de Verlosser. Hij die haar bezit kan, zonder het gevaar zichzelf te verhogen, alle wonderen doen die Christus gedaan heeft, omdat Hij de zachtaardige Heer probeert na te volgen, niet in de grootsheid van zijn wonderen, maar in de deugd van zijn geduld en nederigheid. Daarentegen kan hij die graag onreine geesten wil uitdrijven, die gezondheid wil geven aan zieken, die wondertekenen wil laten zien aan menigten, te midden van al zijn vertoon heel goed een beroep doen op de naam van Christus; maar hij is een vreemde voor Christus, want zijn trotse ziel volgt de meester van de nederigheid niet na. Toen Christus op het punt stond om terug te keren naar zijn Vader, heeft de Heer deze erfenis aan zijn leerlingen nagelaten: "Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben”. En Hij voegde er meteen aan toe: "Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn" (Joh 13,34-35). Het staat buiten kijf dat wij deze liefde niet zullen aanschouwen, tenzij wij zachtmoedig en nederig zijn.
Dit zeg de Heer: "Gij beweert: De weg van de Heer is niet recht! Huis van Israël, luister toch! Zou het werkelijk mijn weg zijn, die niet recht is? Zijn niet veeleer uw eigen wegen niet recht ? Als een rechtvaardige zich van zijn eigen rechtvaardigheid afkeert en kwaad gaat doen, dan zal hij daaraan sterven, sterven om het kwaad dat hij gedaan heeft. En als de boosdoener zich van zijn boze daden afkeert en gaat handelen naar rechtschapenheid en deugd, dan zal hij in leven blijven. Als hij tot inzicht komt en zich afkeert van zijn slechte daden, dan blijft hij zeker in leven, dan zal hij niet sterven."