Zo spreekt de Heer: Op die dag herstel Ik de bouwvallige hut van David, dicht Ik haar scheuren, zet Ik weer overeind wat is neergehaald en bouw Ik haar op als weleer. Wat is er overgebleven van Edom en van al de volken waarover mijn naam is uitgeroepen, dat nemen zij dan in bezit, zo luidt de godsspraak van de Heer, die dit voltrekt. Zie de dagen komen, godsspraak van de Heer, dat de ploeger de maaier op de voet volgt en de druiventreder de zaaier, en de bergen stromen van de most en alle heuvels ervan druipen. Dan herstel Ik mijn volk Israël in zijn vroegere staat, dan herbouwen zij de verwoeste steden en bewonen die weer, dan planten zij wijngaarden en drinken hun wijn, leggen zij boomgaarden aan en eten hun vruchten. Ik zal hen planten in hun eigen grond en zij worden niet meer weggerukt uit de grond die Ik hun heb gegeven. Zo spreekt de Heer, uw God.
Aanhoren zal ik wat God tot mij zegt, voorzeker een woord van verzoening. Een woord voor zijn volk, voor alwie Hem dient, voor elk die zijn hart voor Hem opent. Trouw en waarheid omhelzen elkaar, recht en vrede begroeten elkaar met een kus. Uit de aarde bloeit de waarheid op, het recht ziet uit de hemel toe. De Heer geeft al het goede: ons land zal vruchten geven. Het recht gaat voor God uit en baant voor Hem de weg.
Op zekere dag kwamen de leerlingen van Johannes tot Jezus met de vraag: 'Waarom vasten wij en de Farizeeën wel, maar uw leerlingen niet?' Jezus sprak tot hen: 'De vrienden van de bruidegom kunnen toch niet bedroefd zijn, zolang de bruidegom bij hen is? Er zullen dagen komen, dat de bruidegom van hen is weggenomen; dan zullen zij vasten. Niemand gebruikt voor een oud kleed een verstellap van ongekrompen stof: want het ingezette stuk trekt aan het kleed en de scheur wordt nog groter. Ook doet men geen jonge wijn in oude zakken, anders bersten de zakken, de wijn loopt er uit en de zakken gaan verloren, maar jonge wijn doet men in nieuwe zakken; dan blijven beide behouden.'
“Waarom vasten wij en de Farizeeën wel, maar uw leerlingen niet?” ... Waarom? Omdat voor u het vasten een zaak van de wet is en niet een spontane gave. Op zichzelf heeft het vasten geen waarde, wat telt is het verlangen van degene die vast. Wat voor voordeel denkt u eruit te trekken, u die verplicht en geforceerd vast? Het vasten is een geweldige ploeg om het veld van de heiligheid te bewerken: het draait de harten om, ontwortelt het kwaad, rukt de zonde uit, begraaft de slechte eigenschappen, zaait naastenliefde; het onderhoudt de vruchtbaarheid en bereidt de oogst van de onschuld. De leerlingen van Christus zijn echter midden in het hart van het rijpe veld van heiligheid geplaatst, ze verzamelen korenschoven met deugden, ze genieten van het brood van de nieuwe oogst: ze kunnen dus niet vasten, die is vanaf dan vervallen... “Waarom vasten uw leerlingen niet?” De Heer antwoordt hun: “De vrienden van de bruidegom kunnen toch niet vasten, zolang de bruidegom bij hen is?”... Hij die een vrouw trouwt, laat het vasten zitten, verlaat de strengheid; hij geeft zich geheel over aan de vreugde en neemt deel aan het feestmaal; hij toont zich in alles gelijkmoedig, beminnelijk en vrolijk; hij doet alles wat zijn genegenheid voor zijn bruid aanvuurt. Christus viert dan zijn bruiloft met de Kerk. Daarom aanvaardt Hij het om deel te nemen aan de maaltijden; Hij weigert de uitnodiging van hen niet. Vol met welwillendheid en liefde toont Hij zich menselijk, benaderbaar en vriendelijk. Hij wilde de mens met God verenigen, en van zijn gezellen leden van de goddelijke familie maken.
Broeders en zusters, gij zijt dus geen vreemdelingen en ontheemden meer, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, terwijl de sluitsteen Christus Jezus zelf is, die het hele bouwwerk in zijn voegen houdt. In Hem groeit het uit tot een heilige tempel in de Heer. In Hem wordt ook gij mee opgebouwd tot een woonstede van God, in de Geest.