Nadat Jezus ten hemel was opgenomen keerden de apostelen van de Olijfberg, naar Jeruzalem terug. Deze berg ligt dichtbij Jeruzalem op sabbatsafstand. Daar aangekomen gingen zij naar de bovenzaal waar ze verblijf hielden: Petrus en Johannes, Jakobus en Andreas, Filippus en Tomas, Bartolomeus en Matteus, Jakobus, zoon van Alfeus, Simon de IJVERAAR en Judas, de broer van Jakobus. Zij allen bleven eensgezind volharden in gebed samen met de vrouwen, met Maria, de moeder van Jezus, en met zijn broeders.
De Heer is mijn licht en mijn leidsman, wie zou ik vrezen? De Heer is de schuts van mijn leven, voor wie zou ik bang zijn? Eén ding slechts vraag ik de Heer, meer zal ik niet wensen: dat ik in Gods huis mag wonen zolang als ik leef. Dat ik de beminnelijkheid van de Heer mag ervaren, zijn tempel weer met eigen ogen mag zien. Wil luisteren, Heer, naar mijn roepende stem, heb medelijden en wil mij verhoren. Tot U spreekt mijn hart, naar U zie ik op.
Dierbaren, verheug u in de mate dat gij deel hebt aan het lijden van Christus; dan zult gij juichen van blijdschap, wanneer zijn heerlijkheid zich openbaart. Prijst u gelukkig, als men u hoont om de naam van Christus: het is een teken dat de Geest der heerlijkheid, die de Geest van God is, op u rust. Zorgt dat niemand van u te lijden heeft als moordenaar of dief of boosdoener of aanbrenger. Maar wie als christen lijdt, moet zich niet schamen, maar God eren met de naam.
In die tijd sloeg Jezus zijn ogen ten hemel en zei: 'Vader, het uur is gekomen. Verheerlijk uw Zoon, opdat de Zoon U verheerlijke. Gij hebt Hem immers macht gegeven over alle mensen om eeuwig leven te schenken aan allen die Gij Hem gegeven hebt. En dit is het eeuwig leven, dat zij U kennen, de enige ware God en Hem die Gij hebt gezonden, Jezus Christus. Ik heb U op aarde verheerlijkt door het werk te volbrengen dat Gij Mij hebt opgedragen te doen. Gij, Vader, verheerlijk Mij thans bij Uzelf en geeft Mij de heerlijkheid, die Ik bij U had eer de wereld bestond. Ik heb uw Naam geopenbaard aan de mensen die Gij Mij uit de wereld gegeven hebt. U behoorden ze toe; Mij hebt Gij ze gegeven en zij hebben uw woord onderhouden. Nu weten zij dat al wat Gij Mij gegeven hebt van U komt. Want de boodschap die Gij Mij hebt meegedeeld, heb Ik hun meegedeeld, en zij hebben ze aangenomen en naar waarheid erkend dat Ik van U ben uitgegaan, en zij hebben geloofd dat Gij Mij hebt gezonden. Ik bid voor hen. Niet voor de wereld bid Ik, maar voor hen die Gij Mij gegeven hebt, omdat zij U toebehoren. Al het mijne is van U en het uwe is van Mij. Zo ben Ik in hen verheerlijkt. Ik blijf niet langer in de wereld, zij echter blijven in de wereld, terwijl Ik naar U toe kom.
Herinnert u zich die mooie passage waarin Jezus tot zijn Vader zegt “dat Hij Hem macht heeft gegeven over alle vlees, opdat Hij het eeuwige leven schenke”? Dat is wat Hij in u wil doen: op ieder moment wil Hij dat u uit uzelf treedt, dat u elke zorg loslaat om u terug te trekken in die innerlijke stilte die Hij in het diepst van uw hart heeft gekozen. Hij is daar altijd, ook al voelt u Hem niet; Hij wacht op u en wil met u een “wonderlijke uitwisseling” tot stand brengen, zoals wij zingen in de mooie liturgie, een intimiteit van Bruidegom en bruid. Uw zwakheden, uw fouten, alles wat u verontrust – Hij wil u daarvan bevrijden door dit voortdurende contact. Heeft Hij niet gezegd: “Ik ben niet gekomen om te oordelen, maar om te redden”? Niets mag u een belemmering lijken om tot Hem te gaan. Hecht er niet te veel belang aan of u vurigheid voelt of juist ontmoediging; het is de wet van het aardse leven om zo van de ene toestand naar de andere over te gaan. Geloof dan dat Hij niet verandert, dat Hij in zijn goedheid altijd naar u toegebogen is om u mee te nemen en u in Zich te vestigen. Als ondanks alles leegte en droefheid u overweldigen, verenig dan deze angst met die van de Meester in de hof van Olijven, toen Hij tot de Vader zei: “Als het mogelijk is, laat deze beker aan Mij voorbijgaan.” Misschien lijkt het u moeilijk uzelf te vergeten. Maak u daar niet druk om; als u wist hoe eenvoudig het is… Ik zal u mijn “geheim” geven: denk aan deze God die in u woont, van wie u de tempel bent; het is de heilige Paulus die zo spreekt, en wij mogen hem geloven. Langzaam went de ziel eraan om in zijn zachte aanwezigheid te leven; zij begrijpt dat zij in zich een kleine hemel draagt waar de God van liefde zijn verblijf heeft genomen. Dan is het als een goddelijke atmosfeer waarin zij ademt; ik zou zelfs zeggen dat alleen haar lichaam nog op aarde is, terwijl haar ziel woont voorbij de wolken en sluiers, in Hem die de Onveranderlijke is. Zeg niet dat dit niets voor u is, dat u te ellendig bent, want juist dat is een reden te meer om te gaan naar Hem die redt. Het is niet door naar deze ellende te kijken dat wij gezuiverd worden, maar door te kijken naar Hem die alle zuiverheid en heiligheid is.