Alles heeft zijn uur, alle dingen onder de hemel hebben hun tijd. Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven, een tijd om te planten en een tijd om wat geplant is te oogsten. Een tijd om te doden en een tijd om te genezen, een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen. Een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen. Een tijd om stenen weg te gooien en een tijd om stenen te verzamelen, een tijd om te omhelzen en een tijd om van omhelzen af te zien. Een tijd om te zoeken en een tijd om te verliezen, een tijd om te bewaren en een tijd om weg te doen. Een tijd om stuk te scheuren en een tijd om te herstellen, een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken. Een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten, een tijd voor oorlog en een tijd voor vrede. Wat heeft iemand dan aan al zijn werken en zwoegen? Ik overzag de bezigheden die God de mensen heeft opgelegd om er zich mee af te tobben. Alles wat Hij doet is goed op zijn tijd; ook heeft Hij de mens besef van duur ingegeven, maar toch blijft Gods werk voor hem van het begin tot het eind ondoorgrondelijk.
Verheerlijken wil ik de Heer, mijn rots, mijn steun en mijn burcht, mijn beschermer en redder, mijn schild en mijn toevlucht. Wat is dan een mens, Heer, dat Gij om hem geeft, een mensenkind, dat Gij U om hem bekommert? De mens is niet meer dan een vleugje wind, zijn dagen vergaan als een vluchtige schaduw.
Toen Jezus eens alleen aan het bidden was en zijn leerlingen bij Hem kwamen, stelde Hij hun de vraag: 'Wie zeggen de mensen, dat Ik ben?' Zij antwoordden: 'Johannes de Doper; anderen zeggen: Elia, en weer anderen: Een van de oude profeten is opgestaan.' Hierop zeide Hij tot hen: 'Maar gij, wie zegt gij dat Ik ben?' Nu antwoordde Petrus: 'De Gezalfde van God.' Maar Hij verbood hun nadrukkelijk dit aan iemand te zeggen. 'De Mensenzoon,' zo sprak Hij, 'moet veel lijden en door de oudsten, hogepriesters en schriftgeleerden verworpen worden, maar na ter dood te zijn gebracht, zal Hij op de derde dag verrijzen.'
Christus! Ik voel de noodzaak om Hem te verkondigen, ik kan Hem niet verzwijgen: "Wee mij, indien ik het Evangelie niet verkondig!" (1Kor 9,16). Ik ben daarvoor door Hem gezonden; ik ben apostel, ik ben getuige. Hoe verder het doel, en hoe moeilijker de missie, hoe dringender de liefde is die me ertoe aanzet (2Kor 5,14). Ik moet zijn naam verkondigen: Jezus is de Christus, de Zoon van de levende God (Mt 16,16). Hij is het die ons de onzichtbare God heeft geopenbaard, Hij is de eerstgeborene van alle schepselen, Hij is het fundament van alles (Kol 1,15v). Hij is de Meester van de mensheid en de Verlosser: Hij is geboren, Hij is gestorven, Hij is voor ons verrezen; Hij is het centrum van de geschiedenis en van de wereld. Hij is degene die ons kent en die ons lief heeft; Hij is partner en vriend van ons leven. Hij is de man van de smarten en van de hoop; Hij is degene die komen moet en die op een dag onze rechter zal zijn en ook, hopen wij, de eeuwige volheid van ons bestaan, onze zaligheid. Ik houd niet op met over Hem te spreken: Hij is het Licht, Hij is de Waarheid; meer nog, Hij is "de Weg, de Waarheid en het Leven" (Joh 14,6). Hij is het Brood, de Bron van levend water die aan onze honger en onze dorst tegemoet komt (Joh 6,35; 7,38); Hij is de Herder, onze gids, ons voorbeeld, onze troost, onze broer. Net als wij, en zelfs nog meer, is Hij klein, arm, vernederd, arbeider, ongelukkig en geduldig. Voor ons heeft Hij gesproken en heeft Hij wonderen verricht, en Hij heeft een nieuw Koninkrijk gesticht waar de armen gelukkig zijn, waar de vrede het uitgangspunt is van het samenleven, waar allen met een zuiver hart en zij die wenen verheven en getroost worden, waar zij die gerechtigheid wensen, verhoord worden, waar de zondaars vergeven kunnen worden, waar allen broeders en zusters zullen zijn. U hebt allen horen spreken over Jezus Christus en de meerderheid van u is reeds de zijne, u bent christen. Welnu, voor u christenen herhaal ik zijn naam, aan allen verkondig ik Hem: "Jezus Christus is het "begin en het einde, de alfa en de omega" (Ap 21,6). Hij is de koning van de nieuwe wereld; Hij is het geheim van de geschiedenis, de sleutel van onze bestemming; Hij is de Middelaar, de brug tussen hemel en aarde...; de Mensenzoon, de Zoon van God..., de Zoon van Maria ... Jezus Christus! Herinner u: het is de aankondiging die wij doen voor de eeuwigheid, het is de stem die wij laten klinken over geheel de wereld (Rom 10,18) en voor alle eeuwen die volgen.
Lucht en leegte, zegt Prediker, lucht en leegte, alles is leegte. Wat heeft de mens aan al zijn zwoegen en tobben onder de zon? Geslachten gaan en geslachten komen, en de aarde blijft al maar bestaan. De zon komt op en de zon gaat onder, en haast zich dan weer naar de plaats waar haar loop begint. De wind waait naar het zuiden en draait naar het noorden. Hij draait en draait en waait, en telkens keert hij op zijn draaien terug. Alle rivieren stromen naar zee en de zee raakt niet vol. Naar de plaats waar ze begonnen zijn keren de rivieren terug om opnieuw te gaan stromen. Het wordt een vermoeiend verhaal en geen mens kan er iets over zeggen. Hij kijkt wel maar ziet niets, hij luistert zonder iets te verstaan. Wat geweest is zal weer zijn. Wat gebeurd is zal weer gebeuren: nieuw is er niets onder de zon. Er is wel eens iets waarvan men zegt: '' Kijk, dit is iets nieuws! ' Maar dat is niet zo: in vroeger tijden was het er ook al. Aan de mensen van vroeger wordt niet meer gedacht, evenmin als aan die van later zal worden gedacht door degenen die na hen komen.