In die dagen droogde de beek uit waar Elia zich ophield, want het had op aarde niet meer geregend. Toen kwam het woord van de Heer tot Elia: Sta op, ga naar Sarepta bij Sidon, en blijf daar; want Ik heb daar een weduwe bevolen, u van voedsel te voorzien. Hij stond dus op, en ging naar Sarepta. Toen hij bij de ingang der stad kwam, was daar juist een weduwe hout aan het sprokkelen. Hij riep haar en zei: Haal mij in uw kruik wat water, opdat ik kan drinken. Toen zij het ging halen, riep hij haar na: “Wees zo goed en breng ook een stuk brood mee.” Zij antwoordde: “Zowaar de Heer uw God leeft, ik heb geen brood meer; alleen nog maar een handvol meel in de pot en een beetje olie in de kruik. Ik sprokkel nu wat hout en ga dadelijk naar huis om voor mij en mijn zoon voor het laatst eten klaar te maken; daarna wacht ons de dood.” Elia antwoordde: “Vrees niet, ga naar huis en doe wat u van plan bent, maar maak van het meel en de olie eerst een broodje voor mij en breng mij dat; voor uzelf en uw zoon kunt u daarna zorgen. Want zo zegt de Heer, de God van Israël: De pot meel raakt niet leeg en de kruik met olie niet uitgeput, totdat de Heer het weer laat regenen.” Toen ging zij heen en deed wat Elia gezegd had en dag aan dag hadden zij te eten, zij en haar gezin. De pot met meel raakte niet leeg en de kruik met olie niet uitgeput naar het woord dat de Heer gesproken had door Elia.
Als ik U roep, geef mij antwoord, God, die mij recht verschaft. Gij die mij redt uit verdrukking, wees mij genadig, verhoor mijn gebed. Vrienden, hoe lang blijft uw hart nog gesloten, hecht gij aan voosheid en zoekt gij bedrog? Ziet hoe de Heer zijn getrouwen begunstigt: altijd verhoort Hij mij als ik Hem roep. Vreest Hem en hoedt u voor zonde, wat ge bedenkt in doorwaakte nachten, spreekt het niet uit. Gij hebt mijn hart met vreugde vervuld, meer dan een rijke oogst mij kan geven. Als ik mij neerleg slaap ik gerust, Gij maakt mij vrij van zorgen.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Gij zijt het zout der aarde. Maar als het zout zijn kracht verliest, waar mee zal men dan zouten? Het deugt nergens meer voor dan om weggeworpen en door de mensen vertrapt te worden. Gij zijt het licht der wereld. Een stad kan niet verborgen blijven als ze boven op een berg ligt! Men steekt toch ook niet een lamp aan om ze onder de korenmaat te zetten, maar men plaatst ze op de standaard, zodat ze licht geeft voor allen die in huis zijn. Zo moet ook uw licht stralen voor het oog van de mensen, opdat zij uw goede werken zien en uw Vader verheerlijken die in de hemel is.
Alle elementen in de mens zijn onderscheiden en volgen een bepaalde orde. De ziel verschijnt als een vuur en daarin is de rede als een licht; de ziel wordt doordrongen door het licht van de rede zoals de wereld wordt verlicht door de zon. Zo kan zij door de rede alle handelingen van de mens voorzien en kennen. (…) De zon, verduisterd door een zwarte wolk, verborgen onder bliksem, donder en overvloedige regen, verschijnt niet meer; wanneer deze verdwijnen, verspreidt zij opnieuw haar licht. Zo is het ook met de ziel van de mens, die zozeer door het lichaam wordt onderdrukt dat zij handelt naar de verlangens van het vlees en dat het innerlijke licht van de rede wordt verduisterd; want de woede is als de bliksem, de hebzucht als de donder, en de onrechtmatige verlangens van het vlees als stortregens. Wanneer de boete haar van haar kwalen heeft gezuiverd, straalt zij opnieuw in de helderheid van het ware licht, verlicht door de hoop op bevrijding en redding. Dan ademt de ziel de rede uit zoals het zonnevuur zijn stralen uitzendt, en door haar onderscheidt zij wat hemels is en wat aards. De ziel van de mens wordt versterkt door het vuur van de zon van de Heilige Geest om het goede te doen, maar de kou van luiheid en nalatigheid verzwakt haar. Het vuur van volharding en de innerlijke berouwvolle gesteldheid, die zich vermengen, brengen de mens ertoe goede vruchten voort te brengen; zij sterken en sieren hem in alles wat nuttig is, zodat niets hem kan scheiden van de dienst en de liefde van God.
In die dagen zei Elia, de Tisbiet Elias in Gilead, tot Achab: Zowaar de Heer leeft, de God van Israël, in wiens dienst ik sta; er zal in de volgende jaren geen dauw of regen komen, tenzij op mijn woord. En het woord van de Heer kwam tot Elia: Vertrek van hier, ga naar het oosten en houd u verborgen in het dal van de Kerit, die in de Jordaan uitmondt. Uit de beek kunt ge drinken, en aan de raven heb Ik bevolen, u daar van voedsel te voorzien. Elia deed wat de Heer gezegd had en ging wonen in het dal van de Kerit, die in de Jordaan uitmondt. De raven brachten hem ‘s morgens en 's avonds brood en vlees, en hij dronk uit de beek.