Broeders en zusters, het was mij destijds niet mogelijk, tot u te spreken als waart gij reeds geestelijk en niet langer vleselijk. In Christus waart gij nog zo jong! Melk moest ik u geven, geen vaste spijs; die kondt gij nog niet verdragen. Zelfs nu kunt gij het niet, want gij laat u nog altijd leiden door zelfzucht. Of is het geen uiting van egoisme en kleinmenselijk gedrag, dat er onder u naijver en twist voorkomt? Als de een zegt: 'Ik ben voor Paulus,' en de ander: 'Ik voor Apollos,' zijt gij dan niet al te menselijk? Wat zijn Apollos en Paulus eigenlijk? Niet meer dan ondergeschikten, die behulpzaam waren bij uw bekering, en wel ieder van ons op zijn eigen manier, zoals de Heer het ons vergund heeft: ik heb geplant, Apollos heeft begoten, maar God gaf de groei. Noch hij die plant betekent iets, noch hij die begiet, maar alleen God, die de wasdom geeft. Die plant en die begiet staan op een lijn, al ontvangt wel ieder loon naar eigen arbeid. Wij zijn Gods medewerkers, gij zijt Gods akker, Gods bouwwerk.
Gelukkig het volk dat de Heer als zijn God heeft, de natie die Hij verkoos als de zijne. Uit de hemel ziet de Heer omlaag en slaat Hij de sterveling gade. Vanaf zijn troon houdt Hij het oog op allen die de aarde bewonen. Hij die de harten van allen vormt, Hij doorziet al hun daden. Daarom vertrouwt ons hart op de Heer, is Hij ons een schild en een helper. Ja, om Hem is ons hart verblijd, op zijn heilige Naam vertrouwen wij.
In die tijd verliet Jezus de synagoge van Kafarnaüm en ging het huis van Simon binnen. Omdat de schoonmoeder van Simon hoge koorts had, riepen ze voor haar zijn hulp in. Hij kwam aan het hoofdeinde van haar bed staan en gaf een streng bevel aan de koorts. Zij werd ervan bevrijd en ogenblikkelijk stond zij op en bediende hen. Bij zonsondergang brachten allen die zieken hadden, lijdend aan velerlei kwalen, dezen naar Hem toe. Hij genas hen door ze een voor een de handen op te leggen. Uit velen gingen ook duivels weg, die schreeuwden: 'Gij zijn de Zoon van God.' Hij gaf een streng bevel en liet niet toe dat zij spraken, want zij wisten dat Hij de Messias was. Toen het dag geworden was, ging Hij naar buiten en begaf zich naar een eenzame plaats. De mensen zochten Hem echter, kwamen waar Hij was en poogden Hem vast te houden om te verhinderen dat Hij hen zou verlaten. Maar Hij sprak tot hen: 'Ik moet ook aan andere steden de Blijde Boodschap van het Godsrijk brengen, want daarvoor ben Ik gezonden.' En hij predikte in de synagogen van het joodse land.
Heer, mijn toevlucht en mijn sterkte, leid mij nog dieper in uw woestijn, zoals U dat vroeger hebt gedaan met Mozes, uw dienaar. Daar staat de braamstruik in brand, zonder te verbranden. Hetzelfde gebeurt met de heilige ziel … door het felle vuur van uw Heilige Geest staat zij helemaal in brand, als een brandende Serafijn; maar in die brand wordt ze niet verteerd; ze wordt erdoor gezuiverd… Op die heilige plaats kan men zich niet ophouden noch vooruitkomen, tenzij men zijn schoenen achterlaat - dit zijn de aardse belemmeringen… Daar toch wordt Hij die is nog niet aanschouwd zoals Hij is, maar men mag er zijn stem horen die zegt: "Ik ben die Ik ben". Daar moet men tijdens dit visioen het gelaat bedekken, om de Heer niet in de ogen te kijken, maar tegelijk moet de dienaar zijn aandacht oefenen in nederige gehoorzaamheid, opdat hij moge verstaan wat zijn God en Heer binnen in hem spreekt. Verberg mij ondertussen, Heer, in het geheim van uw veilige tent tijdens deze dagen van ellende (Ps. 27,5), verberg mij in het geheim van uw gelaat ver van het twisten der tongen (Ps. 31,21). Gij hebt uw zachte juk op mij gelegd, uw lichte last. Terwijl Gij me het grote verschil laat ervaren tussen een leven in uw dienst en dienstbaarheid aan de wereld, vraagt Gij vriendelijk en zacht of het niet beter is U te dienen, U de levende God, dan de vreemde goden (Deut. 7,4). Ik aanbid dan de hand die mij heeft gevat… en ik zeg tot U: “Al te lang hebben teveel andere heren dan U over mij geheerst ... Voortaan verlang ik alleen aan U toe te behoren en ik ervaar opnieuw dat uw juk en uw last inderdaad licht zijn, omdat zij mij oprichten en niet neerdrukken”.
Broeders en zusters, de Geest van God doorgrondt alles, zelfs de diepste geheimen van God. Ook onder ons mensen wordt iemands wezen alleen gekend door zijn eigen geest. Zo kent alleen de Geest van God het wezen van God. Wij hebben echter niet de geest van de wereld ontvangen, maar de Geest die van God komt. Hij doet ons inzien al wat God ons in zijn genade gegeven heeft. En daarover spreken wij, niet met woorden ontleend aan menselijke wijsheid, maar onderricht door de Geest, geestelijke gaven uitleggend aan geestelijke mensen. Een ongeestelijk mens aanvaardt niet wat komt van de Geest van God; het is dwaasheid voor hem, hij is niet in staat deze dingen te vatten, want ze kunnen alleen beoordeelt worden in het licht van de Geest. Een geestelijk mens kan alles beoordelen, maar niemand oordeelt over hem. Wie kent de gedachte van de Heer? Wie kan Hem raad geven? Maar onze gedachte is de gedachte van Christus.