Dit woord van de Heer kwam tot Jeremia: 'Ga naar het huis van de pottenbakker. Daar zal Ik u laten horen wat Ik heb te zeggen.' Ik ging naar het huis van de pottenbakker. Deze was juist aan het werk op de schijf. Toen de pot die hij aan het boetseren was onder zijn handen mislukte, begon hij met de leem een andere pot te maken, die hem wel beviel. Daarop kwam het woord van de Heer tot mij: Huis van Israël, kan Ik niet met u doen als deze pottenbakker ‑ godsspraak van de Heer‑? Als leem in de hand van de pottenbakker zijt gij in mijn hand, huis van Israël.
De Heer zal ik loven mijn leven lang, mijn God zal ik al mijn dagen bezingen. Zolang ik leef, wil ik Jahweh prijzen, Mijn God verheerlijken, zolang ik besta! Zolang ik leef, wil ik Jahweh prijzen, Mijn God verheerlijken, zolang ik besta! Vertrouwt op geen vorst, die mens is als wij, hij kan het geluk niet schenken. Eens geeft hij de geest, keert terug naar de aarde, dan is het gedaan met zijn macht. Gelukkig wie hulp zoekt bij Jakobs God, zijn hoop stelt op God de Heer; op Hem die hemel en aarde gemaakt heeft, de zee met al wat daar leeft. Hij die trouw is tot in eeuwigheid,
In die tijd zei Jezus tot de menigte: Het Rijk der hemelen gelijkt op een sleepnet dat in de zee geworpen, vissen van allerlei soort bijeenbracht. Toen het vol was trok men het op het strand; men zette zich neer om de goede vissen uit te zoeken en in manden te doen, de slechte echter werden weggeworpen. Zo zal het ook gaan op het einde van de wereld: de engelen zullen uittrekken om de slechten tussen de rechtvaardigen uit te zoeken en in de vuuroven te werpen. Daar zal geween zijn en tandengeknars. Hebt gij dit alles begrepen?' Zij antwoordden Hem: 'Ja.' Hij zij hun: 'Daarom is iedere schriftgeleerde die onderwezen is in het Rijk der hemelen gelijk aan een huisvader die uit zijn schat nieuw en oud te voorschijn haalt.' Toen Jezus deze gelijkenissen had beeindigd, ging Hij vandaar weg.
Onze Heer was een onvergelijkelijk voorbeeld van geduld: Hij verdroeg een “demon” tussen zijn leerlingen tot aan zijn Passie (Joh 6,70). Hij zei: “Als jullie het onkruid eruit halen, dan trek je tegelijk de tarwe eruit. Laat ze samen opgroeien tot de oogst” (Mt 13,29). Als symbool van de Kerk zag Hij al dat het visnet dat naar de oever zou worden gebracht, dat wil zeggen het einde van de wereld, alle soorten vis -zowel goede als slechte- bevatte. Hij heeft veel andere manieren laten kennen, hetzij openlijk, hetzij door parabels, dat er altijd een vermenging van goeden en kwaden zal zijn. En toch beweert Hij ook dat het nodig is om de kerkelijke discipline te bewaken als Hij zegt: “Als je broeder je iets misdaan heeft, moet je hem dat onder vier ogen zeggen. Als hij naar je luistert, heb je je broeder gewonnen” (Mt 18,15)… Maar tegenwoordig zien we mensen die alleen deze strenge voorschriften in acht nemen, die opdragen om de verstoorders te beteugelen, om “het heilige niet aan de honden” te geven, om “hem als een heiden en tollenaar” te beschouwen, als iemand de kerk minacht, om de aanstootgevende ledemaat te verwijderen (Mt 7,6; 18,17; 5,30). Hun misplaatste ijver vertroebelt de Kerk zó dat ze het onkruid voor de tijd willen uitrukken, en hun verblinding maakt hen zelf vijanden van de eenheid van Jezus Christus… Laten we oppassen om geen zelfgenoegzame gedachten in ons hart toe te laten, en ook om ons te proberen afscheiden van de zondaars uit angst om ons te bevuilen door het contact met hen, en om een kudde van zuivere en heilige leerlingen te willen vormen. Wij zullen slechts de eenheid verbreken onder het voorwendsel niet meer met de slechten om te willen gaan. Laten we ons toch de parabels uit het evangelie herinneren, waarin geïnspireerde woorden en treffende voorbeelden staan, waarin Hij ons toont dat de slechten altijd met de goeden vermengd zullen zijn in de Kerk, tot aan het einde van de wereld en tot de dag van het oordeel, zonder dat hun deelname aan de sacramenten schadelijk zal zijn voor de goeden, zolang dezen maar niet aan hun zonden hebben deelgenomen.
Dierbaren, laten wij elkander liefhebben, want de liefde komt van God. Iedereen die liefheeft is een kind van God, en kent God. De mens zonder liefde kent God niet, want God is liefde. En de liefde die God is, heeft zich onder ons geopenbaard doordat Hij zijn enige Zoon in de wereld gezonden heeft, om ons het leven te brengen. Hierin bestaat de liefde: niet wij hebben God liefgehad, maar Hij heeft ons liefgehad, en Hij heeft zijn Zoon gezonden om door het offer van zijn leven onze zonden uit te wissen. Vrienden, als God ons zozeer heeft liefgehad, moeten ook wij elkander liefhebben. Nooit heeft iemand God gezien, maar als wij elkaar liefhebben, woont God in ons, en is zijn liefde in ons volmaakt geworden. Dit is het bewijs dat wij in Hem verblijven (zoals Hij verblijft in ons), dat Hij ons deel heeft gegeven aan zijn Geest. En wij, wij hebben gezien en wij getuigen, dat de Vader zijn Zoon heeft gezonden om de Heiland van de wereld te zijn. Als iemand erkent dat Jezus de Zoon van God is, woont God in hem en woont hij in God. Zo hebben wij de liefde leren kennen die God voor ons heeft, en wij geloven in haar. God is liefde: wie in de liefde woont, woont in God en God is met hem.