Broeders en zusters, reeds de profeten hebben gezocht en gevorst naar de redding van uw ziel, toen zij profeteerden over de genade die voor u bestemd was. Zij vroegen zich af op welk tijdstip en welke omstandigheden de Geest van Christus in hen doelde, toen Hij voorspelde al het lijden dat over Christus zou komen, en de daarop volgende verheerlijking. Maar hun werd geopenbaard, dat zij deze boodschap moesten beheren voor u, niet voor zichzelf. En nu is die boodschap bij monde van de evangeliepredikers openlijk aan u verkondigd, in de kracht van de heilige Geest, die van de hemel is neergezonden. Dit zijn geheimen waarin zelfs engelen verlangen door te dringen. Weest daarom wakker en actief, weest nuchter, vestigt heel uw hoop op de genade die uw deel wordt, wanneer Jezus Christus zich zal openbaren. Geeft gehoor aan de waarheid, geeft niet langer toe aan de lusten die uw leven beheersten in de tijd van uw onwetendheid. Hij die u geroepen heeft, is heilig. Weest heilig zoals Hij, in heel uw gedrag; want er staat geschreven: Weest heilig, want Ik ben heilig.
Zingt voor de Heer een nieuw gezang, omdat Hij wonderen deed. Zijn hand deed zich krachtig gelden, de macht van zijn heilige arm. Zijn weldaden deed Hij ons kennen, de volkeren zijn gerechtigheid. Opnieuw bleek zijn goedheid en trouw, ten gunste van Israëls huis. Geheel de aarde aanschouwde, Verheerlijkt de Heer, alle landen, weest blij, verheugt u en zingt.
In die tijd nam Petrus het woord en zei tot Jezus: 'Zie, wij hebben alles prijsgegeven om U te volgen.' Jezus antwoordde: Voorwaar, Ik zeg u: er is niemand die huis, broers, zusters, moeder, vader, kinderen of akkers om Mij en om de Blijde Boodschap heeft prijsgegeven, of hij ontvangt nu, in deze tijd, het honderdvoudig aan huizen, broers, zusters, moeders, kinderen en akkers, zij het ook gepaard met vervolgingen, en in de toekomstige wereld het eeuwige leven. Veel eersten zullen laatsten en veel laatsten zullen eersten zijn.
Wij worden niet één keer geroepen maar vele keren ; Christus roept ons gedurende heel ons leven. Hij roept ons eerst naar de doop, maar later ook; of wij nu gehoorzamen aan zijn stem of niet, Hij roept ons toch door zijn barmhartigheid. Als we falen aan onze doopbeloften, dan roept Hij ons op om berouw te hebben. Als wij proberen om aan onze roeping te beantwoorden, dan roept Hij steeds meer vooruit, van genade naar genade, van heiligheid naar heiligheid, voor zover het leven ons dat toelaat. Abraham werd geroepen om zijn huis en zijn land te verlaten (Gn 12,1), Petrus zijn netten (Mt 4,18), Mattheus zijn werk (Mt 9,9), Elisa zijn boerderij (1Kon 19,19), Nathanaël zijn teruggetrokkenheid (Joh 1,47). Zonder ophouden worden we geroepen, van het een naar het ander, altijd verder, we hebben geen rustplaats meer, maar klimmen op naar onze eeuwige rustplaats, en gehoorzamen slechts de innerlijke roep om klaar te zijn om de volgende te horen. Christus roept ons onophoudelijk, om ons voortdurend te rechtvaardigen; onophoudelijk, meer en meer wil Hij ons heiligen en ons verheerlijken. Wij moeten dat begrijpen, maar wij zijn langzaam in het ons realiseren van deze grote waarheid, dat Christus op één of andere manier onder ons loopt, en dat met zijn hand , met zijn ogen en met zijn stem Hij ons tekenen geeft om Hem te volgen. Wij begrijpen niet dat zijn roep iets is dat op dit moment plaats vindt. Wij denken dat het plaatsvond in de tijd van de apostelen; maar wij geloven er niet in, wij verwachten het niet werkelijk voor onszelf.
Nadat Adam van de boom gegeten had, riep God de Heer de mens: ‘Waar ben je?’ Hij antwoordde: ‘Ik hoorde u in de tuin en werd bang omdat ik naakt ben; daarom verborg ik me.’ ‘Wie heeft je verteld dat je naakt bent? Heb je soms gegeten van de boom waarvan ik je verboden had te eten?’ De mens antwoordde: ‘De vrouw die u hebt gemaakt om mij terzijde te staan, heeft mij vruchten van de boom gegeven en toen heb ik ervan gegeten.’ ‘Waarom heb je dat gedaan?’ vroeg God, de Heer, aan de vrouw. En zij antwoordde: ‘De slang heeft me misleid en toen heb ik ervan gegeten.’ God, de Heer, zei tegen de slang: ‘Vervloekt ben jij dat je dit hebt gedaan, het vee zal je voortaan mijden, wilde dieren wenden zich af; op je buik zul je kruipen en stof zul je eten, je hele leven lang. Vijandschap sticht ik tussen jou en de vrouw, tussen jouw nageslacht en het hare, zij verbrijzelen je kop, jij bijt hen in de hiel.’ De mens noemde zijn vrouw nu Eva, omdat zij de moeder zou worden van al wat leeft.