Lucht en leegte, zegt Prediker, lucht en leegte, alles is leegte. Wat heeft de mens aan al zijn zwoegen en tobben onder de zon? Geslachten gaan en geslachten komen, en de aarde blijft al maar bestaan. De zon komt op en de zon gaat onder, en haast zich dan weer naar de plaats waar haar loop begint. De wind waait naar het zuiden en draait naar het noorden. Hij draait en draait en waait, en telkens keert hij op zijn draaien terug. Alle rivieren stromen naar zee en de zee raakt niet vol. Naar de plaats waar ze begonnen zijn keren de rivieren terug om opnieuw te gaan stromen. Het wordt een vermoeiend verhaal en geen mens kan er iets over zeggen. Hij kijkt wel maar ziet niets, hij luistert zonder iets te verstaan. Wat geweest is zal weer zijn. Wat gebeurd is zal weer gebeuren: nieuw is er niets onder de zon. Er is wel eens iets waarvan men zegt: '' Kijk, dit is iets nieuws! ' Maar dat is niet zo: in vroeger tijden was het er ook al. Aan de mensen van vroeger wordt niet meer gedacht, evenmin als aan die van later zal worden gedacht door degenen die na hen komen.
U doet de sterveling terugkeren tot stof en zegt: 'Keer terug, mensenkind'. Duizend jaar zijn in uw ogen als de dag van gisteren die voorbij is, niet meer dan een wake in de nacht. U vaagt ons weg als slaap in de morgen, als opschietend gras dat ontkiemt in de morgen en opschiet, en ’s avonds verwelkt en verdort. Leer ons zo onze dagen te tellen dat wijsheid ons hart vervult. Zijn dagen zijn geteld. Keer U tot ons, Heer – hoe lang nog? Ontferm U over uw dienaren. Verleen ons van nu af uw rijkste zegen laat heel ons leven gelukkig zijn. Uw zegen, Heer God, moge over ons waken, bestuur onze handen bij al wat zijn doen.
In die tijd hoorde de viervorst Herodes alles wat Jezus deed en hij wist niet wat hij ervan denken moest. Sommigen immmers zeiden: 'Johannes is verrezen uit de doden '; anderen: 'Elia is verschenen '; en weer anderen: 'een van de oude profeten is opgestaan.' Maar Herodes zei: 'Johannes heb ik onthoofd. Wie kan dat zijn over wie ik dergelijke verhalen hoor?' Hij wilde Hem daarom te zien krijgen.
De zon en de maan verlichten ons lichaam; zo verlichten Christus en de Kerk onze geesten. Tenminste zij zullen ze verlichten, als wij niet geestelijk blind zijn. Want evenals de zon en de maan niet nalaten om hun helderheid te verspreiden over de blinden, die toch het licht niet kunnen ontvangen, zo stuurt Christus zijn licht naar onze geesten. Maar deze verlichting zal alleen plaatsvinden als onze verblinding er geen obstakel voor vormt. Dus dat de blinden eerst Christus volgen en roepen: “Heb medelijden met ons, Zoon van David” (Mt 9,27), en wanneer ze dankzij Hem het zicht teruggekregen zullen hebben, dan kunnen ze beschenen worden door de schittering van het licht. Maar allen die zien zijn niet op gelijke wijze verlicht als Christus; ieder is het in die mate waarin hij het licht kan ontvangen (cf Lc 23,8v)... Wij gaan niet allemaal op dezelfde manier naar Hem, maar “ieder naar zijn eigen vermogens” (Mt 25,15).
Ieder woord van God is door het vuur gelouterd en Hij is een schild voor wie bij Hem schuilen. Aan zijn woorden moogt gij niets toevoegen, want Hij zou u berispen en gij zoudt blijken een leugenaar te zijn. Twee dingen vraag ik van U, weiger mij die niet, aleer ik sterf: Houd valsheid en leugen verre van mij, geef mij armoede noch rijkdom, doe mij het brood genieten dat mijn rantsoen is, opdat ik niet verzadigd raak en U ga verloochenen en ga zeggen: ''Wie is de Heer?'' ‑ opdat ik niet arm word en ga stelen en mij aan de naam van mijn God vergrijp.