In die dagen kwam de profeet Elia bij de berg Horeb, de berg van God. Daar ging hij een grot binnen en overnachtte daar. Nu werd het woord van de Heer tot hem gericht: Wat komt gij hier doen, Elia? Ga naar buiten en treed voor de Heer op de berg. Toen trok de Heer voorbij. Voor de Heer uit ging een zware storm, die bergen deed splijten en rotsen verbrijzelde. Maar de Heer was niet in de storm, die de bergen deed splijten en rotsen verbrijzelde. Op de storm volgde een aardbeving. Maar ook in de aardbeving was de Heer niet. Op de aardbeving volgde vuur. Maar ook in het vuur was de Heer niet. Op het vuur volgde het suizen van een zachte bries. Zodra Elia dit hoorde, bedekte hij zijn gelaat met zijn mantel, ging naar buiten, en bleef staan aan de ingang van de grot.
Aanhoren wil ik wat God ons zegt. De Heer spreekt woorden van vrede. Voor wie Hem eren is zijn hulp nabij: zijn glorie komt wonen in ons land. Trouw en waarheid omhelzen elkaar, recht en vrede begroeten elkaar met een kus. Uit de aarde bloeit de waarheid op, het recht ziet uit de hemel toe. De Heer geeft al het goede: ons land zal vruchten geven. Het recht gaat voor God uit en baant voor Hem de weg.
Broeders en zusters, ik spreek de waarheid in Christus, ik lieg niet, mijn geweten waarborgt het mij in de heilige Geest: in mijn hart is grote droefheid en een pijn die niet ophoudt. Waarlijk, ik zou wensen zelf vervloekt en van Christus gescheiden te zijn, als ik mijn broeders en stamverwanten daarmee kon helpen. Immers, zij zijn Israelieten, hun behoort de aanneming tot zonen, de heerlijkheid, de verbonden, de wetgeving, de eredienst en de beloften; van hen zijn de aartsvaders en uit hen komt de Christus voort naar het vlees. God, die boven alles verheven is, zij gezegend tot in eeuwigheid! Amen.
Na de broodvermenigvuldiging dwong Jezus zijn leerlingen in de boot te gaan en alvast naar de overkant te varen, terwijl Hij het volk naar huis zou zenden. Toen Hij het volk had weggezonden, ging Hij de berg op om in afzondering te bidden. De avond viel en Hij was daar alleen. De boot was reeds vele stadien uit de kust en werd geteisterd door de golven, want zij hadden tegenwind. In de vierde nachtwake kwam Hij te voet over het meer naar hen toe. Maar toen de leerlingen Hem zo over het meer zagen gaan, raakten zij van streek omdat zij een spook meenden te zien en zij begonnen van angst te schreeuwen. Maar Jezus zei onmiddellijk tot hen: 'Weest gerust. Ik ben het. Vreest niet.' 'Heer', antwoordde Petrus,'als Gij het zijt, zeg mij dan dat ik over het water naar U toe moet komen.' Waarop Jezus sprak: 'Kom!' Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe. Maar toen hij merkte hoe hevig de wind was, werd hij bang; hij begon te zinken en schreeuwde: 'Heer, red mij!' Terstond stak Jezus zijn hand uit en greep hem vast, terwijl hij tot hem zei: 'Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?' Nadat zij in de boot gestapt waren, ging de wind liggen. De inzittenden wierpen zich voor Hem neer en zeiden: 'Waarlijk. Gij zijt de Zoon van God.'
Onze hoop is, net als ons geloof, waarvan zij de vrucht en vervulling is, gericht op de hemel en daar blijft zij verankerd. Maar hier op aarde draagt en ondersteunt zij ons leven. Als in de hemel de koren van de engelen voor Gods troon zingen: « Glorie, eer, heil en zegen », dan stelt de Kerk, die hier nog onderweg is als pelgrim, al haar hoop op het kruis van Christus. "O Kruis, onze enige hoop en redding!" (Hymne van de Passie) De oceaan van de mensheid is onstuimig. Volken komen in beweging als golven die door de stormwinden van politieke en maatschappelijke hartstochten tegen elkaar opbotsen. De kusten van vrede worden geteisterd door woelige en dreigende baren. Wie zal de wind en de storm tot bedaren brengen? Wie zal hun geraas en hun geweld doen verstommen? Wees niet bang, broeders en zusters. Over de golven en door de stormen heen gaat, verborgen in de tabernakels van de wereld, de Heer van hemel en aarde. Hij zal niet onverschillig voorbijgaan aan onze door elkaar geschudde boot. Hij komt naar ons toe en zegt: "Heb vertrouwen, Ik ben het, wees niet bang." (Mt. 14,27) Heeft Hij niet beloofd bij ons te blijven tot het einde der tijden? Geloven wij niet in Hem? Kennen wij Hem dan niet? Moge Hij nooit tegen ons hoeven zeggen: "Ik ben al zo lang bij jullie, en toch kennen jullie Mij niet." (Joh. 14,9) Wij bevinden ons midden in de storm die de zee van de samenleving en de volkeren beroert. Maar in het kruis van Christus, dat overeind blijft te midden van alle omwentelingen van de wereld, liggen onze zekerheid en onze hoop. Het kruis is het anker dat de boot van de Kerk en van onze ziel veiligheid schenkt te midden van de woedende golven. Het richt ons op de haven van de hoogste en onzichtbare goederen. Het is het anker dat stevig verankerd is in God en in zijn onfeilbare beloften.