Toen Paulus te Korinte verbleef sprak de Heer in een nachtelijk visioen tot hem: 'Wees niet bevreesd, maar spreek, en zwijg niet. Ik ben met u en niemand zal u aanraken om u kwaad te doen, want in deze stad behoren veel mensen Mij toe.' Anderhalf jaar bleef hij daar wonen, terwijl hij bij hen het woord Gods onderwees. Onder het proconsulaat echter van Gallio in Achaia keerden de Joden zich als een man tegen Paulus en brachten hem voor de rechtbank. Zij verklaarden: 'Deze man tracht de mensen over te halen tot onwettige godsverering.' Paulus wilde juist iets zeggen, toen Gallio de Joden antwoordde: 'Als het ging over een of ander onrecht of ernstig misdrijf, Joden, zou ik u vanzelfsprekend geduldig aanhoren. Maar zijn het twisten over een woord, over namen en over die Wet van u, dan moet gij zelf maar zien. Daarover wil ik geen rechter zijn.' Hij joeg ze van zijn rechterstoel weg. Nu wierpen allen zich op Sostenes, de overste van de synagoge, en gaven hem voor de rechterstoel een pak slaag. Gallio trok er zich niets van aan. Paulus bleef daar nog vele dagen, nam toen afscheid van de broeders en ging in gezelschap van Priscilla en Aquila scheep naar Syrie. Eerst had hij in Kenchreeen zijn hoofdhaar laten afknippen, want hij stond onder gelofte.
Klap in de handen, o volken, juich God toe met jubelzang: geducht is de Heer, de Allerhoogste, machtige koning van heel de aarde. Hij legt de volken voor ons neer, En naties onder onze voeten; Hij kiest het erfdeel voor ons uit, De trots van Jakob, zijn beminde. God stijgt ten troon onder luid gejuich, de Heer met geschal van bazuinen. Zingt nu voor God, laat klinken uw zang, voor onze koning een loflied.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: gij zult wenen en weeklagen, terwijl de wereld zich zal verheugen. Gij zult bedroefd zijn, maar uw droefenis zal in vreugde verkeren. Wanneer de vrouw gaat baren is zij bedroefd omdat haar uur gekomen is; maar wanneer zij het kindje ter wereld heeft gebracht, denkt zij niet meer aan de pijn, van blijdschap dat er een mens ter wereld is gekomen. Zo zijt ook gij nu wel bedroefd, maar wanneer Ik u zal weerzien, zal uw hart zich verheugen en uw vreugde zal niemand u kunnen ontnemen. Op die dag zult gij Mij over niets ondervragen.
"U bent navolgers van de goddelijke Meester geworden", zegt Paulus. Hoe komt dat? "Onder zware beproevingen hebt u het Woord ontvangen, in de vreugde van de heilige Geest" (1Tes 1,6). Dus niet alleen in de beproeving, midden in de beproevingen, onder het talloze lijden. Dat kunt u zien in de Handelingen van de Apostelen. Men ziet er de manier waarop de vervolging tegen hen is uitgevoerd, hoe hun vijanden hen hebben verraden aan de rechterlijke macht en hen uit de stad hebben laten zetten. Ze werden beproefd, en men kan niet zeggen dat ze met moeite en met verzuchtingen trouw zijn gebleven; nee, ze waren het met grote vreugde. De apostelen hadden hen het voorbeeld gegeven: "Ze waren verheugd dat ze waardig bevonden waren smaad te lijden omwille van de Naam van Christus" (Hand 5,41). Dat is werkelijk bewonderenswaardig! Het was al veel om beproevingen met geduld te ondergaan; maar door zich te verheugen, tonen ze zich superieur aan de menselijke natuur en niet meer hebben dan een lichaam, dat, om het zo te zeggen, ongevoelig voor het lijden is. Maar hoe volgden ze Christus dan na? In wat Hij zelf heeft geleden zonder een klacht over zijn lippen te laten komen, maar met vreugde; want Hij bevond zich door zijn eigen wil in dergelijke beproevingen. Hij heeft zichzelf voor ons verloochend, en schuwde geen beledigingen, hoon en zelfs geen kruis; en Hij verheugde zich er zo op dat Hij dat zijn heerlijkheid noemde: "Vader, zei Hij, verheerlijk Mij" (Joh 17,5).
Mijn eerste boek, Téofilus, heb ik geschreven over alles wat Jezus gedaan en geleerd heeft tot aan de dag, waarop Hij zijn opdracht gaf aan de apostelen die Hij door de heilige Geest had uitgekozen, en waarop Hij ten hemel werd opgenomen. Na zijn sterven toonde Hij hun met vele bewijzen dat Hij in leven was. Hij verscheen hun gedurende veertig dagen en sprak met hen over het Rijk Gods. Terwijl Hij met hen at, beval Hij hun Jeruzalem niet te verlaten maar de belofte van de Vader af te wachten, 'die gij van Mij vernomen hebt: Johannes doopte met water, maar gij zult over enkele dagen gedoopt worden met de heilige Geest.' Toen zij eens bijeengekomen waren stelden zij Hem de vraag: 'Heer, gaat Gij in deze tijd voor Israel het koninkrijk herstellen?' Maar hij gaf hun ten antwoord: 'Het komt u niet toe dag en uur te kennen, die de Vader in zijn macht heeft vastgesteld. Maar gij zult kracht ontvangen van de heilige Geest die over u komt, om mijn getuigen te zijn in Jeruzalem, in geheel Judea en Samaria en tot het uiteinde der aarde.' Na deze woorden werd Hij ten aanschouwen van hen omhooggeheven en een wolk onttrok Hem aan hun ogen. Terwijl zij Hem bij zijn hemelvaart gespannen nastaarden, stonden opeens twee mannen in witte gewaden bij hen, die zeiden: 'Mannen van Galilea, wat staat ge naar de hemel te kijken? Deze Jezus die van u is weggenomen naar de hemel, zal op dezelfde wijze wederkeren als gij Hem naar de hemel hebt zien gaan.'