Zo spreekt de Heer: “Bekeer u, Israël, tot de Heer uw God, want over uw schuld zijt gij gestruikeld. Kom met uw woorden als gave, bekeer u tot de Heer en zeg Hem: Gij vergeeft toch alle schuld, aanvaard ook onze goede wil: wij zullen onze woorden als offerdieren geven. Assur kan ons niet redden, wij zullen niet meer op paarden rijden en tegen het maaksel van onze handen zeggen wij nooit meer: Gij zijt onze God. Gij Heer, zijt immers degene bij wie de wees ontferming vindt. Ik wil hen van hun ontrouw genezen en hun van harte mijn liefde schenken. Mijn toorn heeft zich van hen afgewend. Ik wil voor Israël zijn als de dauw: als een lelie zal hij gaan bloeien en hij zal wortels schieten, als op de Libanon. Zijn scheuten lopen uit, zijn luister evenaart die van de olijfboom, zijn geur die van de Libanon. Zij zullen opnieuw in zijn schaduw zitten, zij zullen koren kunnen verbouwen, zij zullen bloeien als de wingerd en vermaard zijn als de wijn van de Libanon. Wat heb Ik dan nog met de afgoden te maken, Efraïm? Ik ben het die hem verhoort en die naar hem omziet. Ik ben als een altijd groene cypres aan Mij zijn uw vruchten te danken. Wie is zo wijs dat hij dit beseft, wie is zo verstandig dat hij dit inziet? Inderdaad, recht zijn de wegen van de Heer: de rechtschapenen bewandelen die, maar rebellen komen er ten val.”
God, ontferm U over mij in uw barmhartigheid, delg mijn zondigheid in uw erbarmen. Was mijn schuld volkomen van mij af, reinig mij van al mijn zonden. Want Gij hebt behagen in oprechtheid Gij hebt mij geleerd in eigen hart te zien. Sprenkel mij met hyssop dat ik rein word, Wast mij dat ik witter word dan sneeuw. Schep in mij een zuiver hart, mijn God, geef mij weer een vastberaden geest. Wil mij niet verstoten van uw Aanschijn, neem uw heilige Geest niet van mij weg. Geef mij weer de weelde van uw zegen, maak mij sterk in edelmoedigheid. Heer, maak Gij mijn lippen los, dat mijn mond uw lof kan zingen.
In die tijd zei Jezus tot de twaalf: Zie, Ik zend u als schapen tussen wolven. Weest dus omzichtig als slangen en argeloos als duiven. Neemt u in acht voor de mensen. Zij zullen u overleveren aan de rechtbanken en u geselen in hun synagogen. Gij zult voor stadhouders en koningen gebracht worden omwille van Mij, om zo ten overstaan van hen en de heidenen getuigenis af te leggen. Maakt u echter, wanneer men u overlevert niet bezorgd over het hoe of wat van uw spreken: op dat ogenblik zal u worden ingegeven wat gij moet zeggen. Want niet gij zijt het die spreekt, maar door u spreekt dan de Geest van uw Vader. De ene broer zal de andere overleveren om hem te laten doden, de vader zijn kind; de kinderen zullen opstaan tegen hun ouders en hen ter dood doen brengen. Ge zult een voorwerp van haat zijn voor allen omwille van mijn Naam. Wie echter ten einde toe volhardt, hij zal gered worden. Wanneer men u in de ene stad vervolgt, vlucht dan naar een andere. Voorwaar, Ik zeg u: Gij zult niet gereed gekomen zijn met de steden van Israël op het ogenblik dat de Mensenzoon komt.
Allerheiligste en zeer eerbiedwaardige vader in Christus, de zachtmoedige Jezus, uw onwaardige en arme dochter Catharina beveelt zich aan in zijn kostbaar Bloed. Ik verlang ernaar uw hart sterk en standvastig te zien in ware en volmaakte geduldigheid. Want een zwak, wankelmoedig en ongeduldig hart zal nooit in staat zijn de grote werken van God te volbrengen. (…) Hoe zwaarder uw last is, des te sterker, moediger en onbevangener moet uw hart zijn tegenover alles wat u kan overkomen. U weet immers, allerheiligste vader, dat u, door de Kerk tot uw bruid te nemen, zich er ook toe hebt verbonden om voor haar de tegenwind, het lijden en de beproevingen te dragen die u omwille van haar zullen treffen. Ga daarom als een moedig mens deze stormen tegemoet, met kracht, geduld en volharding. Laat moeilijkheden u nooit uit angst of schrik doen terugdeinzen. Volhard en verheug u zelfs te midden van gevaren en strijd, opdat uw hart vreugde vindt wanneer u ziet hoe Gods werk wordt volbracht ondanks alle hindernissen die zich hebben voorgedaan en nog zullen voordoen. Zo is het altijd geweest: de vervolging van de Kerk en de beproevingen van een deugdzame ziel eindigen uiteindelijk in vrede. Die vrede is de vrucht van ware geduldigheid en volharding, waarvoor de kroon van de heerlijkheid is weggelegd. Dat is het geneesmiddel. Daarom heb ik gezegd, allerheiligste vader, dat ik verlang u te zien met een sterk en onwankelbaar hart, beschermd door een waarachtig en heilig geduld.
Zo spreekt de Heer: “Toen Israël nog jong was, kreeg Ik hem lief en uit Egypte heb Ik mijn zoon geroepen. Ik ben het, die Efraïm heb leren lopen, die hem bij zijn armen heb gevat. Zij echter wilden maar niet weten, dat Ik het was die hen behoedde. En dat terwijl Ik toch degene ben die Efraim heeft leren lopen, die hem bij zijn armen heeft gevat. Zij echter wilden maar niet weten dat Ik het was die hen behoedde. Met zachte leidsels heb Ik hen gemend, met teugels van liefde. Ik was voor hen als zij die het juk optillen wanneer het tegen de kaken drukt. Ik reikte hem zijn voedsel toe. Mijn hart slaat om, heel mijn binnenste wordt week. Mijn hart slaat om, heel mijn binnenste wordt week. Neen, Ik zal mijn vlammende toorn toch niet koelen, Efraïm niet opnieuw te gronde richten, want Ik ben God, Ik ben geen mens, Ik ben de Heilige in uw midden. Ik laat mij niet gaan in mijn toorn.”