Lezingen van de Dag

Broeders en zusters, hoe dan ook, Christus wordt verkon­digd, met of zonder bijbedoeling. En daarover verheug ik mij. En ik zal mij ook blijven verheugen. Want ik weet dat dit zal uitlopen op mijn redding, dank zij uw gebed en de bijstand van de Geest van Jezus Christus. Dit is mijn vurig verlangen en mijn vaste hoop: dat ik in niets beschaamd zal staan, en dat Christus in volle openbaarheid zoals steeds ook nu zal worden verheerlijkt in mijn persoon, of ik leven moet of sterven. Want voor mij is leven Christus en sterven winst. Maar blijf ik leven, dan wacht mij vruchtbare arbeid. Daarom weet ik niet wat ik moet kiezen. Ik word naar twee kanten getrokken: ik verlang heen te gaan om met Christus te zijn, want dat is verreweg het beste. Maar voor u is het nuttiger dat ik nog hier blijf. En omdat ik hiervan overtuigd ben, weet ik ook dat ik zal blijven leven en gespaard zal blijven voor u allen, tot uw vooruitgang en de vreugde van uw geloof. Dan zult gij, wanneer ik weer bij u kom, een nieuwe reden hebben om op mij te roemen in Christus Jezus.

Zoals het hert de beekjes zoekt, zo zoekt mijn geest naar U, mijn God. Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God: Zal ik Hem ooit bereiken en zijn aanschijn zien? Ik denk er aan met weemoed in het hart, hoe ik naar Gods verblijf trok in de mensenstroom: ik liep vooraan in deze feeststoet mee, terwijl rondom mij lof en jubel klonken.

Toen Jezus op een sabbat het huis van een van de voornaamste Farizeeën binnenging om de maaltijd te gebruiken, hielden zij Hem voortdu­rend in het oog. Daar Hij opmerkte, hoe de genodigden de voornaamste plaatsen aan tafel uitzochten, hield Hij hun de volgende gelijkenis voor: Wanneer gij door iemand op een bruiloft wordt genodigd, ga dan niet aanliggen op de voornaamste plaats. Het zou kunnen zijn, dat er door hem iemand is uitgenodigd die voornamer is dan gij, en dat degene die u en hem genodigd heeft u komt zeggen: Sta uw plaats aan hem af. Dan zoudt ge vol schaamte de minste plaats moeten innemen. Maar ga, wanneer ge ergens genodigd wordt, op de minste plaats aanliggen. Als degene die u heeft uitgenodigd dan komt, zal hij u zeggen: Vriend, ga wat hoger op. Zo zal u een eer te beurt vallen in het oog van allen die met u aanliggen. Want al wie zichzelf verheft zal vernederd, en wie zichzelf vernedert, zal verheven worden.'

Het gebeurt ons dat wij ons inspannen om vooruitgang te boeken in de deugd en dat wij bepaalde genaden ontvangen; maar andere worden ons onthouden, en zo komen wij in een diepe neerslachtigheid terecht. Er is immers geen mens die de volheid van de deugd bereikt waarnaar hij verlangt, omdat de almachtige God, die de harten doorgrondt, zelfs aan de geestelijke vooruitgang grenzen stelt. Zo voorkomt Hij dat de mens, wanneer hij merkt dat hij niet in staat is het doel van zijn inspanningen te bereiken, zich zou verheffen op wat hij wél kan bereiken. Daarom was ook de grote prediker, die tot in de derde hemel was opgenomen en was doorgedrongen tot de geheimen van het paradijs, na deze openbaring niet in staat om in vrede en vrij van bekoring te leven. Maar omdat de almachtige God voor de mens grenzen heeft gesteld die niet kunnen worden overschreden, heeft Hij, nadat Hij de prediker tot de kennis van de hemelse dingen had verheven, hem ook teruggebracht tot het lijden onder zijn eigen zwakheid. Zo kon Paulus, toen hij de maat van zijn eigen vermogen ontdekte en tevergeefs trachtte een serene rust te smaken, niet door hoogmoed buiten zichzelf worden gedreven, maar werd hij in nederigheid gedwongen steeds weer binnen de grenzen van zijn eigen beperktheid terug te keren.

Van Paulus en Timoteus, dienstknechten van Christus Jezus, aan alle heiligen in Christus Jezus te Filippi met hun episkopen en diakens. Genade voor u en vrede vanwege God onze Vader en de Heer Jezus Christus! Broeders en zuster, ik dank mijn God telkens wanneer ik u aan u denk, altijd, bij al mijn gebeden voor u allen. En ik verricht mijn gebed met blijdschap, omdat gij van de eerste dag tot nu toe uw deel hebt bijgedragen tot de prediking van het evangelie. Ik ben er zeker van dat Hij die het goede werk in u begonnen is, het zal voltooien tegen de dag van Christus Jezus. Het spreekt ook vanzelf dat ik zo over u allen denk, want ik draag u in mijn hart, u allen die in mijn gevangen­schap bij de verdediging en bekrachtiging van het evange­lie deelt in de genade die mij gegeven wordt. God weet hoe vurig ik naar u allen verlang, met de innigheid van Christus Jezus zelf. En dit is mijn bede: moge uw liefde steeds rijker worden aan inzicht en fijnge­voeligheid, om te kunnen onderscheiden waar het op aankomt. Dan zult gij op de dag van Christus ongerept en onberispe­lijk zijn, verzadigd met de vrucht der gerechtigheid, die komt van Jezus Christus, tot eer en lof van God.