Broeders en zusters, weest goed voor elkaar en hartelijk. Vergeeft elkaar zoals God u vergeven heeft in Christus. Weest navolgers van God, zoals geliefde kinderen past. Leidt een leven van liefde naar het voorbeeld van Christus, die ons heeft bemind en zich voor ons heeft overgeleverd als offergave en slachtoffer, God tot een lieflijke geur. Ontucht en onzedelijkheid, in welke vorm dan ook, of hebzucht mag onder u zelfs niet ter sprake komen. Heiligen betaamt dit niet. Evenmin past u schandelijke, grove of dubbelzinnige taal, maar veeleer dankzegging. Beseft het goed: geen ontuchtige of onreine of gierige wat hetzelfde is als een afgodendienaar heeft enig erfdeel in het koninkrijk van Christus en van God. Laat niemand u met loze woorden misleiden: om zulke dingen komt Gods toorn over de ongehoorzamen. Doet niet met hen mee. Eens waart gij duisternis, nu zijt gij licht door uw gemeenschap met de Heer. Leeft dan ook als kinderen van het licht,
Gelukkig de man die weigert te doen, wat goddelozen hem raden; die niet de wegen der zondaars gaat, niet zit te midden der spotters. maar die zijn geluk vindt in s'Heren wet, haar dag en nacht overweegt. Hij is als een boom, aan het water geplant, die vruchten draagt op zijn tijd; des zomers verdorren zijn bladeren niet, maar al wat hij doet brengt hem voorspoed. De goddelozen vergaat het zo niet: de wind blaast hen weg als kaf. De Heer immers let op de weg der gerechten, de weg van de zondaars loopt dood.
Eens onderrichtte Jezus op sabbat in een van de synagogen, toen er plotseling een vrouw kwam die bezeten door een geest, achttien jaar lang ziek was; zij was kromgebogen en kon zich in het geheel niet oprichten. Toen Jezus haar zag, riep Hij haar bij zich en sprak: 'Vrouw, ge zijt van uw ziekte verlost.' Hij legde haar de handen op en op hetzelfde ogenblik richtte zij zich op en verheerlijkte God. Geergerd, omdat Jezus op sabbat genas, nam nu de overste van de synagoge het woord en sprak tot het volk: 'Zes dagen zijn er waarop gewerkt moet worden. Komt u dus op die dagen laten genezen en niet op de sabbatdag.' Jezus gaf hem ten antwoord: 'Huichelaars! Maakt niet ieder van u op sabbat zijn os of ezel van de voederbak los, om hem naar de drinkplaats te voeren? En behoorde dan deze vrouw, nog wel de dochter van Abraham, die niet minder dan achttien jaar lang door de duivel is kromgesloten, niet van die boeien bevrijd te worden op de sabbatdag?' Toen Hij dit zei, stonden al zijn tegenstanders beschaamd. Maar heel de menigte verheugde zich over al de heerlijke daden die Hij verrichtte.
"Jezus gaf op sabbat onderricht in de synagoge. Er was daar ook een vrouw die al achttien jaar bezeten was door een geest die haar ziek maakte. Zij was helemaal krom en kon met geen mogelijkheid oprichten." De zondaar die bezig is met de dingen van de aarde en niet die van de hemel zoekt, kan onmogelijk omhoog kijken: daar hij verlangens volgt die hem naar beneden trekken, verliest zijn ziel de oprechtheid en buigt zich, en hij ziet niet meer waaraan hij voortdurend denkt. Keer uw harten om, geliefde [zusters en] broeders, en bestudeer voortdurend uw gedachten die onophoudelijk in uw geest rondgaan. De een denkt aan het eergevoel, de ander aan het geld, weer een ander aan het vergroten van zijn bezit. Alle dingen zijn laag, en wanneer de geest zich erin investeert, als hij zich ernaar buigt, verliest hij zijn rechtheid. En omdat hij zich niet opheft om de dingen van boven te verlangen, is hij zoals de gebogen vrouw, die absoluut niet omhoog kan kijken... De psalmist heeft onze buiging goed beschreven als hij over zichzelf zegt, als een symbool voor de gehele mensheid: "Ik loop gebogen, diep gebukt" (Ps 38,7). Hij beschouwde de mens, hoewel geschapen om het licht van boven te aanschouwen, werd hij uit het paradijs geworpen door zijn zonden, en dat dientengevolge de duisternis in zijn ziel heerst, welke hem de smaak laat verliezen in de dingen van boven en al zijn aandacht naar die van beneden brengt... Als de mens het zicht op de zaken van de hemel verliest, en slechts aan de benodigdheden van deze wereld denkt, zou hij ongetwijfeld gebogen en vernederd worden, maar niet tot "het diepste". Welnu, daar niet alleen de noodzaak zijn gedachten laat vallen..., maar omdat bovendien het verboden plezier hem vloert, is hij niet alleen gebogen, maar "diep gebukt".
Zo spreekt de Heer: Gij moet een vreemdeling niet uitbuiten of onderdrukken, want jullie zijn zelf vreemdelingen geweest in Egypte. Weduwen en wezen mag je evenmin uitbuiten. Doe je dat toch en smeken zij mij om hulp, dan zal ik zeker naar hen luisteren: ik zal in woede ontsteken en ieder van jullie doden, en dan zullen jullie eigen vrouwen weduwe worden en jullie kinderen wees. Als je geld leent aan iemand van mijn volk die armoede lijdt, gedraag je dan niet als een geldschieter en vraag geen rente van hem. Als je iemands mantel als onderpand neemt, moet je die voor zonsondergang aan hem teruggeven, want hij heeft niets anders om zich mee toe te dekken. Waarmee moet hij zijn lichaam anders beschermen als hij gaat slapen? Als hij mij om hulp smeekt, zal ik naar hem luisteren, want ik ben een genadige God.