Terwijl Apollos in Korinte was, kwam Paulus na zijn reis door het binnenland in Efeze. Daar ontmoette hij enige leerlingen, aan wie hij vroeg: 'Hebt gij de heilige Geest ontvangen toen ge het geloof hebt aangenomen?' Zij antwoordden: 'Wij hebben niet eens gehoord dat er een heilige Geest bestaat.' Toen zei hij: 'Hoe zijt ge dan gedoopt?' Ze antwoordden: 'Met het doopsel van Johannes.' Paulus hernam: 'Johannes diende een doopsel toe ten teken van bekering, maar zei aan het volk, dat ze moesten geloven in Wie na hem kwam, dat is Jezus.' Toen zij dit gehoord hadden, lieten zij zich dopen in de naam van de Heer Jezus. Nadat Paulus hun de handen had opgelegd, kwam de heilige Geest over hen; ze spraken in talen en profeteerden. Bij elkaar waren het een man of twaalf. Hij ging naar de synagoge, waar hij gedurende drie maanden vrijmoedig optrad en hen door zijn uiteenzettingen over het Koninkrijk Gods trachtte te overtuigen.
Als God zich verheft stuift de vijand uiteen, waar Hij zich vertoont vluchten zij die Hem haten. Als rook die verwaait, zo verdwijnen de zondaars, als was voor het vuur, zo vergaan zij voor God. Maar alle rechtvaardigen juichen van vreugde en staan onbezorgd voor het aanschijn van God. Zingt dus voor God, verheerlijkt zijn Naam, Hij is de Heer, juicht Hem toe. Voor wezen een vader, voor weduwen steun is God in zijn heilige woning. Verwaarloosden geeft Hij een eigen huis, gevangenen vrijheid en voorspoed.
In die tijd zeiden de leerlingen tot Jezus: 'Kijkt, nu spreekt Gij onomwonden en gebruikt geen enkel beeld. Nu zien wij dat Gij alles weet. Het is voor U niet nodig dat iemand U ondervraagt. Wij geloven daarom dat Gij van God zijn uitgegaan.' Jezus antwoordde hun: 'Gelooft ge nu? Zie, er komt een uur, ja het is er al, dat gij naar alle kanten verstrooid wordt en Mij alleen laat. Toch ben Ik niet alleen, want de Vader is met Mij. Dit heb Ik u gezegd, opdat gij vrede zoudt bezitten in Mij. Weliswaar leeft gij in de wereld in verdrukking, maar hebt goede moed: Ik heb de wereld overwonnen.'
Het is nodig dat de families, de groepen, de staten, en de internationale gemeenschap zelf, zich openatellen voor vergiffenis, om zo de verbroken banden weer te verbinden, om aan steriele situaties van wederkerige veroordelingen voorbij te gaan, om de neiging te overwinnen om anderen buiten te sluiten door hun alle mogelijkheid van roeping te weigeren. Het vermogen om te vergeven is de basis van elk project dat gericht is op een rechtvaardige en solidaire toekomstige maatschappij. De weigering om te vergeven daarentegen, vooral als dat betekent dat de conflicten doorgaan, heeft ontelbare gevolgen voor de ontwikkeling van volkeren. De gelden worden besteed aan de wapenwedloop, oorlogsbestedingen, of aan de consequenties van de economische maatregelingen. Zo doet men onrecht aan de financiële benodigdheden voor de ontwikkeling, de vrede, de gerechtigheid. Deze is bedroefd over elk menselijk lijden, omdat men zich niet weet te verzoenen, en loopt vertragingen op, omdat men niet weet te vergeven! De vrede is de toestand van ontwikkeling, maar een ware vrede is slechts mogelijk door vergiffenis. Het voorstel voor vergiffenis is niet iets wat men opneemt als iets vanzelfsprekends of iets wat men gemakkelijk aanvaardt; door bepaalde aspecten daarin is het een paradoxale boodschap. Vergiffenis draagt immers altijd op korte termijn, een zichtbaar verlies in zich, terwijl het op de lange termijn een werkelijke winst verzekert. Het geweld is precies het tegenovergestelde: het brengt winst op korte termijn, maar het bereidt zich in de verre toekomst voor op een werkelijk en voortdurend verlies. Vergiffenis zou een zwakte kunnen lijken: in werkelijkheid, zowel om het toe te kennen als om het te ontvangen, is er bij alle beproevingen grote geestelijke kracht nodig en innerlijke moed. In plaats van de persoon te verminderen, leidt de vergiffenis naar een diepere en rijkere mensheid, het maakt het mogelijk om in zich een straal van de schittering van de Schepper te weerspiegelen.
Nadat Jezus ten hemel was opgenomen keerden de apostelen van de Olijfberg, naar Jeruzalem terug. Deze berg ligt dichtbij Jeruzalem op sabbatsafstand. Daar aangekomen gingen zij naar de bovenzaal waar ze verblijf hielden: Petrus en Johannes, Jakobus en Andreas, Filippus en Tomas, Bartolomeus en Matteus, Jakobus, zoon van Alfeus, Simon de IJVERAAR en Judas, de broer van Jakobus. Zij allen bleven eensgezind volharden in gebed samen met de vrouwen, met Maria, de moeder van Jezus, en met zijn broeders.