Toen Sidkia pas koning van Juda was, in de vijfde maand van het vierde jaar, zei de profeet Chananja, zoon van Azzur uit Gibeon, in tegenwoordigheid van de priesters en het hele volk, in de tempel tot mij: 'Dit zegt de Heer van de machten, Israëls God: Ik breek het juk van de koning van Babel. Binnen twee jaar breng Ik al de schatten, die koning Nebukadnessar van Babel uit de tempel van de Heer heeft meegenomen, hier terug. Ook Jekolja, zoon van Jojakin, de koning van Juda, en alle ballingen van Juda breng Ik uit Babel naar deze plaats terug ‑ godsspraak van de Heer‑; want Ik breek het juk van de koning van Babel.' Toen richtte de profeet Jeremia zich in tegenwoordigheid van de priesters en van allen die zich in de tempel van de Heer bevonden, tot de profeet Chananja en zei: 'Ja, moge de Heer dat doen. Moge Hij al uw voorspellingen in vervulling doen gaan en de tempelschatten en de ballingen uit Babel terugbrengen. Maar luister nu ook eens naar wat ik u en alle aanwezigen ga zeggen. De profeten die mij en u zijn voorafgegaan, hebben aan machtige landen en grote rijken steeds oorlog, honger en pest aangekondigd. Kondigt een profeet dus heil aan, dan kan hij pas als gezondene van de Heer erkend worden, wanneer zijn woord in vervulling is gegaan.' Daarop rukte de profeet Chananja Jeremia het juk van de nek, brak het in stukken, en zei tot alle aanwezigen: 'Dit zegt de Heer: Zo breek Ik het juk van koning Nebukadnessar van Babel; binnen twee jaar neem Ik het van alle volken af.' De profeten Jeremia ging toen maar heen. Maar kort nadat de profeet Chananja dat juk had gebroken, kwam het woord van de Heer tot Jeremia: 'Ga naar Chananja, en zeg hem: Dit zegt de Heer: Een houten juk hebt ge gebroken; een ijzeren juk komt er voor in de plaats. Want dit zegt de Heer van de machten, Israëls God: Een ijzeren juk leg Ik alle volken op. Zij zullen zich moeten onderwerpen aan koning Nebukadnessar van Babel; zelfs over de wilde dieren geef Ik hem macht.' En tot Chananja zelf zei Jeremia: 'Luister goed, Chananja, de Heer heeft u niet gezonden. U wekt bij dit volk ijdele hoop. Daarom zegt de Heer: Ik vaag u weg van de aarde. Nog dit jaar zult ge sterven, omdat ge opstand tegen de Heer hebt gepreekt.' En de profeet Chananja stierf, in de zevende maand van dat jaar.
Gedoog niet dat ik een dwaalweg insla, maar geef mij uw wet als gids. Ontneem aan mijn mond niet het woord der waarheid op wat Gij bepaald hebt stel ik mijn hoop. Die U vereren mogen mij bijstaan, die weten wat Gij verordent Mijn hart moge uw beschikkingen trouw zijn dan word ik nimmer beschaamd De zondaars loeren op mijn verderf, ik let op wat Gij verordent. Nooit wijk ik van uw bepalingen af, want Gij hebt mij wijsheid gegeven.
Na de broodvermenigvuldiging dwong Jezus zijn leerlingen in de boot te gaan en alvast naar de overkant te varen, terwijl Hij het volk naar huis zou zenden. Toen Hij het volk had weggezonden, ging Hij de berg op om in afzondering te bidden. De avond viel en Hij was daar alleen. De boot was reeds vele stadien uit de kust en werd geteisterd door de golven, want zij hadden tegenwind. In de vierde nachtwake kwam Hij te voet over het meer naar hen toe. Maar toen de leerlingen Hem zo over het meer zagen gaan, raakten zij van streek omdat zij een spook meenden te zien en zij begonnen van angst te schreeuwen. Maar Jezus zei onmiddellijk tot hen: 'Weest gerust. Ik ben het. Vreest niet.' 'Heer', antwoordde Petrus,'als Gij het zijt, zeg mij dan dat ik over het water naar U toe moet komen.' Waarop Jezus sprak: 'Kom!' Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe. Maar toen hij merkte hoe hevig de wind was, werd hij bang; hij begon te zinken en schreeuwde: 'Heer, red mij!' Terstond stak Jezus zijn hand uit en greep hem vast, terwijl hij tot hem zei: 'Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?' Nadat zij in de boot gestapt waren, ging de wind liggen. De inzittenden wierpen zich voor Hem neer en zeiden: 'Waarlijk. Gij zijt de Zoon van God.' Toen zij overgestoken waren, bereikten zij de kust bij Gennesaret. Toen de mannen van die streek Hem herkenden, verspreidden zij in heel de omtrek het bericht van zijn komst en brachten Hem al hun zieken. Ze smeekten Hem of ze tenminste de zoom van zijn kleed mochten aanraken. En allen die dit deden, werden gezond.
“Jezus dwong de leerlingen om aan boord te gaan en alvast voor Hem uit over te steken; dan zou Hij intussen de mensen wegsturen.” De mensen konden niet aan de overkant komen; ze waren geen Hebreeën in de geestelijke zin van het woord, dat zich laat vertalen met: “de mensen van de overkant”. Dat werk was gereserveerd voor de leerlingen van Jezus: om naar de overkant te gaan, het zichtbare en het lichamelijke te overstijgen, welke tijdelijke werkelijkheden zijn, en om als eersten aan te komen bij het onzichtbare en het eeuwige… En toch hebben de leerlingen Jezus niet voor kunnen gaan naar de overkant…; Hij wilde hun misschien door de ervaring leren dat het zonder Hem niet mogelijk was om er aan te komen… Waar staat de boot voor waarin Jezus de leerlingen dwingt om te stappen? Zou dat niet de strijd tegen de verleidingen en de moeilijke omstandigheden kunnen zijn?... Vervolgens ging Hij de berg op, om in afzondering te bidden. Voor wie bidt Hij? Waarschijnlijk voor de mensen opdat ze, nu ze weggestuurd zijn na gezegend brood te hebben gegeten, niets doen wat tegen de wegzending door Jezus is. Ook voor de leerlingen…, opdat hun niets slechts op zee overkomt door de golven en de tegenwind. Ik ben geneigd te zeggen dat het dankzij het gebed, waarmee Jezus zich tot zijn Vader wendt, komt, dat de leerlingen geen enkele schade overkomen is, terwijl de zee, de golven en de wind zich hardnekkig tegen hen verzetten… En als wij op een dag gevangen zijn door onvermijdelijke verleidingen, laten we ons dan herinneren dat Jezus ons gedwongen heeft om in de boot te stappen; het is niet mogelijk om aan de overkant te komen zonder de beproeving te verdragen van de golven en de tegenwind. Dan, als we omgeven zijn met verschillende pijnlijke moeilijkheden, vermoeid van het varen te midden daarvan, met de armoede van ons eigen vermogen, laten we dan bedenken dat de boot op volle zee is en dat de golven proberen om ons “geloof schipbreuk te laten lijden” (1Tm 1,19)… Laten we er dan zeker van zijn dat tegen het einde van de nacht, wanneer “de nacht ten einde loopt en de dag aanbreekt” (Rm 13,12), de Zoon van God dichtbij ons zal komen om de zee voor ons welwillend te maken, door over de wateren te lopen.
Zo spreekt de Heer: Hierheen! Hier is water, voor ieder die dorst heeft. Kom, ook al heb je geen geld. Koop hier je voedsel en eet. Kom, koop voedsel zonder geld, koop wijn en melk zonder betaling. Waarom geld betalen voor iets dat geen brood is, je loon besteden aan wat niet verzadigen kan? Luister aandachtig naar mij, en je zult ruimschoots te eten hebben en genieten van een overvloedig maal. Leen mij je oor en kom bij mij, luister, en je zult leven. Ik sluit met jullie een eeuwigdurend verbond, als bevestiging van mijn liefde voor David.