In die dagen kwam de hand van de Heer op mij; zijn geest nam mij mee en zette mij neer in een dal dat vol beenderen lag. Hij leidde mij er in alle richtingen tussendoor, en ik zag hoeveel er over heel het dal wel lagen en hoe dor ze waren. Daarop vroeg Hij mij: 'Mensenkind, zouden deze beenderen nog tot leven kunnen komen?' Ik antwoordde: 'God mijn Heer, dat weet Gij alleen.' Toen zei Hij: 'Profeteer over deze beenderen en zeg: Dorre beenderen, luister naar het woord van de Heer. Dit zegt God de Heer tot deze beenderen: Ik ga de levensgeest in u brengen, en ge komt weer tot leven. Ik leg pezen op u, bekleed u met vlees en overtrek u met een huid; dan schenk Ik u de levensgeest en ge komt weer tot leven. Dan zult ge erkennen dat Ik de Heer ben.' Ik profeteerde zoals mij was opgedragen. En zodra ik begon, ontstond er een gedruis: de beenderen voegden zich aaneen, elk op zijn plaats. En ik zag hoe er pezen op kwamen en vlees en hoe ze met een huid overtrokken werden. Maar de levensgeest was er nog niet in. Toen zei Hij tot mij: 'Profeteer tot de levensgeest, profeteer, mensenkind en zeg tot de levensgeest: Dit zegt God de Heer: Kom, van de vier windstreken, levensgeest, en blaas in deze gevallenen: dat ze weer leven.' Ik profeteerde zoals mij opgedragen was en de levensgeest kwam erin. Ze werden weer levend en gingen overeind staan: een onoverzienbaar leger. Daarop zei de Heer tegen mij: 'Mensenkind, deze beenderen zijn het volk Israël. Bij hen leeft de gedachte: Onze beenderen zijn verdord, onze hoop is vervlogen, het is met ons gedaan. Profeteer daarom en zeg tegen hen: Dit zegt God de Heer: Ik ga uw graven openen; Ik wek u in groten getale daaruit op en voer u terug naar Israëls grond. En wanneer Ik dan uw graven geopend heb en u in massa's zal hebben weggevoerd uit uw graven, zult gij weten dat Ik de Heer ben. Mijn geest zal Ik over u uitstorten en gij zult leven; Ik zal u vestigen op uw eigen grond en gij zult weten dat Ik de Heer ben: Wat Ik zeg, dat volbreng Ik!” Zo luidt de godsspraak van de Heer.
Zo spreken zij die door de Heer zijn verlost, die Hij verloste uit de greep van de angst, bijeenbracht uit alle landen, uit het oosten en het westen, uit het noorden en het zuiden. Soms doolden zij door de woestijn, maar een weg in de wildernis, een stad, een woonplaats vonden ze niet. Ze kregen honger en dorst en kwijnden van uitputting weg. Ze riepen in hun angst tot de Heer – Hij heeft hen bevrijd uit vele gevaren, Hij wees hun de rechte weg, de weg naar een stad, een woonplaats. Laten zij de Heer loven om zijn trouw, om zijn wonderen aan mensen verricht, wie dorst had, gaf Hij te drinken, wie honger had, volop te eten.
In die tijd toen de Farizeeën vernamen dat Jezus de Sadduceeen de mond gesnoerd had, kwamen zij bijeen en een van hen, een wetgeleerde, vroeg Hem om Hem op de proef te stellen: 'Meester, wat is het voornaamste gebod in de Wet?' Hij antwoordde hem: 'Gij zult de Heer uw God beminnen met geheel uw hart, geheel uw ziel en geheel uw verstand. Dit is het voornaamste en eerste gebod. Het tweede, daarmee gelijkwaardig: Gij zult uw naaste beminnen als uzelf. Aan deze twee geboden hangt heel de Wet en de Profeten.'
Niemand leeft zonder liefde. De vraag is alleen: wat hebben wij lief? Wij worden dus niet opgeroepen om minder lief te hebben, maar om het juiste lief te hebben. Maar hoe zouden wij kunnen liefhebben als wij niet eerst zelf bemind waren? Luister naar de apostel Johannes: "Wij hebben lief omdat God ons het eerst heeft liefgehad" (1 Joh. 4,19). Vraag je af hoe een mens God kan liefhebben, en je zult geen ander antwoord vinden dan dit: omdat God hem eerst heeft liefgehad. Degene die wij liefhebben, heeft zichzelf aan ons gegeven. Hij heeft ons daarmee ook de bron van de liefde geschonken. De apostel Paulus zegt het duidelijk: "Gods liefde is in ons hart uitgestort door de Heilige Geest die ons is geschonken" (Rom. 5,5). Niet wijzelf brengen die liefde voort; zij is een gave van God. Daarom mogen wij God liefhebben door de kracht van God zelf. Luisteren wij ook naar deze woorden van Johannes: "God is liefde, en wie in de liefde blijft, blijft in God en God blijft in hem" (1 Joh. 4,16). Het is niet genoeg te zeggen dat liefde van God komt. Johannes gaat verder: God ís liefde. Wie dat zegt, spreekt uit ervaring van Gods aanwezigheid. Je ziet God niet met je ogen. Maar heb lief, en je zult Hem in jezelf vinden. God biedt zich aan ons aan en zegt als het ware:"Heb Mij lief en je zult Mij in je dragen. Want je zou Mij niet kunnen liefhebben als Ik niet al in jou aanwezig was."
Zo spreekt de Heer: Ik zal heiligen mijn grote naam, die onder de heidenvolken is ontheiligd, weer eerbied afdwingen en door u aan de volken tonen dat Ik de Heilige ben; zo zullen de volken erkennen dat Ik de Heer ben, luidt de godsspraak van God de Heer. Ik zal u terugvoeren uit de volken, u samenbrengen uit alle landen en u leiden naar uw eigen grond. Ik zal u met zuiver water besprenkelen en ge zult rein worden; van al uw ongerechtigheden en van al uw afgoderij zal Ik u reinigen. Ik zal u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in u uitstorten; Ik zal het stenen hart uit uw lichaam verwijderen en een hart van vlees geven. Mijn geest zal Ik in u uitstorten en Ik zal ervoor zorgen dat ge mijn wetten nakomt en mijn voorschriften nauwkeurig onderhoudt. Ge zult wonen in het land dat Ik uw vaderen gegeven heb; gij zult mijn volk en Ik zal uw God zijn.