Broeders en zusters, gij zijt dus geen vreemdelingen en ontheemden meer, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, terwijl de sluitsteen Christus Jezus zelf is, die het hele bouwwerk in zijn voegen houdt. In Hem groeit het uit tot een heilige tempel in de Heer. In Hem wordt ook gij mee opgebouwd tot een woonstede van God, in de Geest.
De hemel verkondigt Gods heerlijkheid, het uitspansel toont ons het werk van zijn handen. De dag roept het toe aan de volgende dag, de nacht geeft het door aan de nacht. Geen woord wordt gesproken, geen stem weerklinkt, geen enkel geluid is te horen; toch klinkt over heel de aarde hun roep, hun boodschap dringt door tot de rand van de wereld.
In die dagen ging Jezus naar het gebergte om te bidden en bracht de nacht door in gebed tot God. Bij het aanbreken van de dag riep Hij zijn leerlingen bij zich en koos er twaalf leerlingen uit, aan wie Hij tevens de naam van apostel gaf: Simon, aan wie Hij de naam Petrus gaf, diens broer Andreas, Jakobus, Johannes, Filippus, Bartolomeus, Matteus, Tomas, Jakobus de zoon van Alfeus, Simon met de bijnaam `ijveraar', Judas de broer van Jakobus en Judas Iskariot, die een verrader werd. Samen met hen daalde Hij af, maar bleef staan op een vlak terrein. Daar bevond zich een talrijke groep van zijn leerlingen en een grote volksmenigte uit heel het joodse land, uit Jeruzalem en uit het kustland Tyrus en Sidon; zij waren gekomen om Hem te horen en van hun kwalen genezen te worden. En die gekweld werden door onreine geesten vonden genezing. Heel die menigte deed pogingen Hem aan te raken, want er ging van Hem een kracht uit die allen genas.
Vandaag besteden we van de twaalf Apostelen aandacht aan Simon de IJveraar en Judas Taddeüs (niet te verwarren met Judas Iskariot). We beschouwen ze samen, niet alleen omdat zij in de lijsten van de Twaalf altijd naast elkaar vermeld staan, (cf Mt 10,4; Mc 3,18; Lc 6,15; Hand 1,13) maar ook omdat de berichtgeving over hen schaars is, behalve het feit dat de nieuwtestamentische Canon een brief bevat die wordt toegeschreven aan Judas Taddeüs. Simon krijgt een bijnaam die in de vier lijsten varieert: terwijl Matteüs en Marcus hem typeren als "kananaios", noemt Lucas hem "zelotès". In werkelijkheid komen beide typeringen op hetzelfde neer, want ze betekenen hetzelfde: in het Hebreeuws betekent immers het werkwoord qanà "jaloers, hartstochtelijk zijn"... Het is dus goed mogelijk dat deze Simon, als hij al niet behoorde tot de nationalistische beweging van de Zeloten, tenminste werd gekenmerkt door een vurige ijver voor de joodse identiteit, en dus voor God, voor zijn volk en voor de goddelijke wet. In dat geval is hij een tegenpool van Matteüs, die als tollenaar vanuit een bezigheid kwam die juist integendeel als helemaal onrein werd beschouwd. Dat is een duidelijk teken dat Jezus zijn leerlingen en medewerkers de meest verschillende sociale en godsdienstige lagen roept, zonder iemand uit te sluiten. Voor hem tellen de personen, niet de sociale categorieën en etiketten! En het mooie is dat in de groep van zijn volgelingen allen, hoe verschillend ook, samen waren en de moeilijkheden overwonnen die men zich zou kunnen voorstellen: Jezus zelf was in feite het motief van hun onderlinge band, waarin allen verenigd waren. Dit vormt heel duidelijk een les voor ons, die dikwijls geneigd zijn de verschillen, ja zelfs de tegenstellingen te benadrukken, en die vergeten dat ons in Jezus Christus de kracht is gegeven om onze conflicten te verzoenen. Houden we ook voor ogen dat de groep van de Twaalf de voorafbeelding is van de Kerk, waarin er ruimte moet zijn voor alle charisma's, volkeren, rassen en alle menselijke hoedanigheden, die hun samenhang en eenheid vinden in de gemeenschap met Jezus.
Broeders en zusters, weest elkander onderdanig uit ontzag voor Christus. Vrouwen, weest onderdanig aan uw man als aan de Heer. Want de man is het hoofd van de vrouw, zoals Christus het hoofd is van de kerk. Hij is ook de verlosser van zijn lichaam, maar zoals de kerk onderdanig is aan Christus, zo moet ook de vrouw haar man in alles onderdanig zijn. Mannen, hebt uw vrouw lief, zoals Christus de kerk heeft liefgehad: Hij heeft zich voor haar overgeleverd om haar te heiligen, haar reinigend door het waterbad met het woord. Hij heeft de kerk tot zich gevoerd als een heerlijke bruid, zonder vlek of rimpel of fout, heilig en onbesmet. Zo moeten ook de mannen hun vrouwen liefhebben, zoals ze hun eigen lichaam liefhebben. Wie zijn vrouw bemint, bemint zichzelf. Niemand heeft ooit zijn eigen vlees gehaat; integendeel, hij voedt en koestert het. En zo doet Christus met de kerk, omdat wij ledematen zijn van zijn lichaam. Daarom zal de man vader en moeder verlaten om zich te hechten aan zijn vrouw, en die twee zullen een vlees zijn. Dit geheim heeft een diepe zin. Ik voor mij betrek het op Christus en de kerk. Hoe dit ook zij, ieder van u moet zijn vrouw beminnen als zichzelf en de vrouw moet ontzag hebben voor haar man.