Broeders en zusters, er staat geschreven dat Abraham twee zonen kreeg, een van de slavin en een van de vrije vrouw. maar de zoon van de slavin werd geboren naar het vlees, die van de vrije vrouw uit kracht van de belofte. Deze dingen zijn allegorisch bedoeld. De twee vrouwen zijn twee verbonden: het ene, dat van de berg Sinai, brengt slaven voort en dat is Hagar; Maar het Jeruzalem van omhoog is vrij en dat is onze moeder. Want er staat geschreven: Verheug u, onvruchtbare, gij die niet baart, breek los in gejuich, gij die geen weeen kent. Want de kinderen der eenzame zullen talrijker zijn dan de kinderen van haar die de man heeft. Broeders, wij zijn dus geen kinderen van een slavin, maar van de vrije vrouw. Voor die vrijheid heeft Christus ons vrijgemaakt. Houdt dus stand en laat u niet opnieuw het slavenjuk opleggen.
Verheerlijkt, dienaars des Heren, verheerlijkt de Naam van de Heer De Naam van de Heer zij geprezen, vandaag en in eeuwigheid. Van ochtendgloren tot avondrood moet ieder die Naam aanbidden. Want boven de volkeren troont de Heer, zijn Glorie beheerst de hemel. Wie is als de Heer onze God, die van omhoog overziet het hemelgewelf en de aarde; die machtelozen tilt uit het stof, van vuilnishopen de armen weghaalt?
In die tijd, toen het volk samenstroomde, begon Jezus te spreken: 'Dit geslacht is een verdorven geslacht; het verlangt een teken, maar geen ander teken zal het gegeven worden dan het teken van Jona. Zoals namelijk Jona een teken werd voor de Ninevieten, zo zal ook de Mensenzoon het zijn voor dit geslacht. De koningin van het Zuiden zal bij het oordeel opstaan samen met de mensen van dit geslacht en hen veroordelen, want zij kwam van het uiteinde der aarde om te luisteren naar de wijsheid van Salomo; welnu hier is meer dan Salomo. De mensen van Nineve zullen bij het oordeel opstaan samen met dit geslacht en het veroordelen, want zij hebben zich bekeerd op de prediking van Jona: welnu, hier is meer dan Jona.
De inwoners van Nineve geloofden de boodschap van Jona en deden boete. Voor mij is de bekering van de inwoners van Nineve een zeer verrassend gebeuren. Hoe konden zij geloven? Ik zie geen ander antwoord dan het volgende: toen zij naar de prediking van Jona luisterden, moeten zij hebben erkend dat ten minste het verifieerbare deel van zijn boodschap eenvoudigweg waar was: de verdorvenheid van deze stad was groot. Zo begrepen zij dat ook het andere deel waar was: de zonde richt een stad te gronde. Zij konden begrijpen dat bekering dus de enige mogelijkheid was om de stad te redden... De persoonlijke belangeloosheid van de boodschapper vormde een tweede element dat Jona geloofwaardig maakte: hij was van ver gekomen voor een opdracht die hem aan spot en hoon blootstelde en waarvan hij beslist geen persoonlijk voordeel kon verwachten. De rabbijnse traditie voegt daar nog een ander element aan toe: Jona droeg nog de sporen van de drie dagen en drie nachten die hij in het hart van de aarde had doorgebracht, "in het diepst van de onderwereld" (Jona 2,3). De tekenen van zijn ervaring van de dood waren nog zichtbaar en gaven zijn woorden geloofwaardigheid. Hier kunnen we ons onmogelijk geen vragen bij stellen. Als er vandaag een nieuwe Jona zou komen, zouden wij dan geloven? Zouden onze steden geloven? Ook vandaag zoekt God voor de grote steden, voor de moderne Nineve’s, boodschappers van de boetvaardigheid. Hebben wij de moed, het diepe geloof en de geloofwaardigheid die nodig zijn om de harten te raken en de deuren naar bekering te openen?
In die dagen richt de Heer van de hemelse machten op deze berg voor alle volken een feestmaal aan met uitgelezen gerechten en belegen wijnen, een feestmaal rijk aan merg en vet, met pure, rijpe wijnen. Op deze berg vernietigt Hij het waas dat alle volken het zicht beneemt, de sluier waarmee alle volken omhuld zijn. Voor altijd doet Hij de dood teniet. God, de Heer, wist de tranen van elk gezicht, de smaad van zijn volk neemt Hij van de aarde weg – de Heer heeft gesproken. Op die dag zal men zeggen: ‘Hij is onze God! Hij was onze hoop: Hij zou ons redden. Hij is de Heer, Hij was onze hoop. Juich en wees blij: Hij heeft ons gered!’ De hand van de Heer rust op de berg Sion.