Lezingen van de Dag

Broeders en zusters, deze uiteenzetting over mij en Apollos is bedoeld als een les voor u. Van ons moet gij leren 'niet uit te gaan boven hetgeen geschreven staat;' dan zal niemand van u zich nog opwinden om de ene persoon te verheerlij­ken ten koste van de andere. Trouwens, vriend, wie vindt jou zo belang­rijk? Wat heb je dat je niet gekregen hebt? En als je alles cadeau gekregen hebt, waarom die drukte alsof alles van jezelf kwam? Gij zijt blijkbaar al verzadigd, gij zijt al rijk, gij regeert reeds zonder ons! Ach, was het maar waar, dan mochten wij misschien wel delen in uw koningschap! Want ons, apostelen, heeft God, dunkt mij, de minste plaats aangewe­zen, die van ter dood veroordeelden. Wij zijn een schouw­spel geworden voor heel de wereld, voor engelen en voor mensen: wij zijn dwaas ter wille van Christus, gij zijt zo verstan­dig in Christus: wij zijn zwak, gij sterk; gij geeerd, wij gemin­acht. Tot op dit eigen ogenblik lijden wij honger en dorst, zijn wij naakt en krijgen wij slagen, zijn wij dakloos en matten ons af met handenarbeid. Worden wij beschimpt, wij zegenen; worden wij vervolgd, wij dulden het; smaad beantwoorden wij met minzaam­heid. Tot nu toe worden wij behandeld als het schuim der aarde, als het uitvaagsel van de maatschappij. Dit schrijf ik niet om u beschaamd te maken, maar om u terecht te wijzen als mijn dierbare kinderen. Want al hadt gij in Christus duizend opvoeders, gij hebt maar een vader. Ik ben het die u door het evangelie in Christus Jezus heb verwekt.

De Heer is rechtvaardig op al zijn wegen, en heilig in al wat Hij doet. Nabij is de Heer voor elk die Hem aanroept, voor elk die oprecht tot Hem bidt. De wensen van hen, die Hem eren vervult Hij Hij hoort hun geroep en komt hen te hulp. De Heer behoedt wie Hem liefheeft, Maar ieder die kwaad doet verstoot Hij. Mijn mond bezingt de lof van de Heer en alles wat leeft prijze eeuwig zijn naam.

Eens ging Jezus op een sabbat door korenvelden en om te eten plukten zijn leerlingen aren, die ze met hun handen uitwreven. Sommige Farizeeën vroegen: 'Waarom doet ge iets dat op sabbat niet mag?' Jezus gaf hun ten antwoord: 'Hebt ge dan niet gelezen wat David deed, toen hij en zijn metgezellen honger kregen?' Hoe hij het huis van God binnenging, de toonbroden nam en opat en er ook van gaf aan zijn metgezellen, terwijl toch alleen de priesters daarvan mogen eten?' En hij voegde er aan toe: 'De Mensenzoon is Heer van de sabbat.'

      "God zag al wat Hij had gemaakt: het was zeer goed (...). Hij heeft gerust op de zevende dag van al Zijn werk, dat Hij gemaakt had" (Gn 1,31-2,2). Wij zien dat de werken van God goed zijn, en wij zullen zijn rust zien na onze werken, als ze goed zijn. Met het teken van die rust heeft Hij de Hebreeërs voorgeschreven om de sabbat te onderhouden. Maar zij beoefenden dit op zo’n materiële wijze dat ze onze Heer berispten toen ze Hem op die dag bezig zagen met het werken aan onze redding. Ze ontvingen het volgende volkomen ware antwoord: "Mijn Vader is tot nu toe, altijd aan het werk, en Ik ben ook altijd aan het werk" (Joh 5,17), niet alleen door met Hem over het schepping te regeren, maar nog meer met het bewerkstelligen van onze redding. Maar toen de genade werd geopenbaard, zijn de gelovigen ontslagen van het zich houden aan de sabbat, die bestond uit het rusten gedurende een dag. Nu houdt de christen zich door de genade aan een eeuwige sabbat, als al het goede dat hij doet gedaan wordt vanuit de hoop op de komende rust. En als hij niet zichzelf verheerlijkt om zijn goede werken alsof ze zijn eigendommen zijn en niet als iets dat hij ontvangen heeft. Door zo te handelen en door het sacrament van de doop te ontvangen en ernaar te kijken als een sabbat, dat wil zeggen zoals de rust van de Heer in zijn graf (Rom 6,4), rust hij uit van zijn oude werken, loopt hij over de paden van een nieuwe leven, en herkent hij dat God in hem handelt; God die tegelijk in hem handelt voor zover de mens over Zijn schepping heerst zoals het hoort en uitrust voorzover hij in zich de eeuwige kalmte heeft.       God werd niet moe door het scheppen, en rustte ook niet uit door te stoppen met scheppen; maar door de taal van de heilige Schrift heeft Hij ons willen inspireren tot het verlangen naar Zijn rust (...). Hij heeft die dag willen heiligen (...), alsof, zelfs voor degene die zich niet moe maakt met werken, de rust kostbaarder was dan het handelen. Dat is wat het Evangelie ons leert als de Verlosser ons zegt dat Maria, als als ze in rust aan zijn voeten zit om naar zijn woord te luisteren, een beter deel gekozen heeft dan Martha, zelfs als de laatste goede werken deed met het oog op dienstbaarheid (Luc 10,39v).

Broeders en zusters, zo moet men u dus beschouwen: als helpers van Christus, belast met het beheer van Gods geheimen. Welnu, van een beheerder wordt geeist, dat hij betrouw­baar blijkt. Mij is echter niets gelegen aan uw oordeel of dat van enige menselijke instantie. Ik oordeel niet eens over mijzelf. Want al ben ik mij van niets bewust, daarom ga ik nog niet vrijuit. De Heer is het die over mij oordeelt. Oordeelt dus niet voorbarig, voordat de Heer gekomen is. Hij zal wat in het duister verborgen is aan het licht brengen, en openbaar maken wat er in de harten omgaat. Dan zal ieder van God de lof ontvangen die hem toekomt.