Lezingen van de Dag

In die dagen kwam Paulus te Derbe en Lystra. Er was daar een leerling, Timoteüs genaamd, de zoon van een gelovig geworden joodse vrouw, maar van een Griekse vader. Omdat hij een goede naam had bij de broeders van Lystra en Ikonium, wenste Paulus hem als reisgezel. Omwille van de Joden die in die streek woonden, liet hij hem besnijden, want iedereen wist dat zijn vader een Griek was. In de steden waar zij doorkwa­men, kondigden zij voor de gelovigen de besluiten af, die genomen waren door de apostelen en oudsten in Jeruzalem. Zo werden de gemeenten versterkt in het geloof en ze namen met de dag in omvang toe. Daarna trokken ze door Frygië en de landstreek Galatië, omdat zij door de heilige Geest ervan weerhouden waren het woord te verkondigen in Asia. In Mysië gekomen maakten zij aanstalten om naar Bitynië te reizen, maar de Geest van Jezus stond hun dit niet toe. Zij trokken dus door Mysië en gingen naar Troas. Daar had Paulus 's nachts een visioen; er stond een Macedoniër voor hem die hem smeekte: 'Steek over naar Macedonië en kom ons te hulp.' Na zijn visioen zochten wij onmid­dellijk een gelegen­heid om naar Macedonië te vertrek­ken, want we maakten er uit op, dat God ons geroepen had om hun het Evangelie te verkondigen.

Juicht voor de Heer, alle landen dient met vreugde de Heer, treedt onbezorgd voor zijn Aanschijn. Waarlijk de Heer is God. Hij is de Schepper en Meester, wij zijn kudde zijn volk. Hij is ons goed gezind, eindeloos is zijn erbarmen, trouw van geslacht op geslacht.

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Als de wereld u haat, bedenkt dan dat zij Mij eerder heeft gehaat dan u. Als gij van de wereld zoudt zijn, zou de wereld liefhebben wat haar toebehoort. Daar gij echter niet van de wereld zijt, maar Ik u uit de wereld heb uitgekozen, daarom haat de wereld u. Herinnert u wat Ik gezegd heb: een dienaar staat niet boven zijn heer. Als ze Mij vervolgd hebben, zullen ze ook u vervolgen. Als ze mijn woord onderhouden hebben, zullen ze ook het uwe onderhouden. Maar dit alles zullen zij u vanwege mijn Naam aandoen, want Hem die Mij gezonden heeft, kennen zij niet.

      Als we overgaan van het ongeloof naar het geloof, dan gaan we “van de dood naar het leven” (Joh 5,24), laten we dan niet verbaasd zijn dat de wereld ons haat. Want allen die niet van de dood naar het leven zijn gegaan, maar in de dood blijven, kunnen degenen niet lief hebben, die van het duistere verblijf van de dood… naar de “gebouwen die van levende stenen gemaakt zijn” (1P 2,5) waar het licht van het ware leven heerst, gegaan zijn. …       Voor ons christenen is de tijd gekomen om te verheerlijken, want Hij zei: “We prijzen ons zelfs gelukkig onder alle ellende, omdat we weten dat ellende tot volharding leidt, volharding tot betrouwbaarheid, en betrouwbaarheid tot hoop. Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is” (Rm 5,3-5)...       “Zoals wij volop delen in het lijden van Christus, zo krijgen wij door Christus ook overvloedige vertroosting” (2Kor 1,5) Laten we dus met grote ijver het lijden van Christus ontvangen; dat ze ons ruimschoots wordt gegeven, als we ruimschoots getroost willen worden, want allen “die huilen worden getroost” (Mt5,5)… Zij die deelnemen aan het lijden nemen ook deel aan de troost in de mate van het lijden die hen laat deelnemen aan Christus. Leer het van de apostel die met vertrouwen zegt: “De hoop die wij voor u hebben is gegrond: we weten dat zoals u deelt in ons lijden, u ook deelt in de troost die ons gegeven wordt” (2Kor 1,7).

In die dagen besloten de apostelen en de oudsten samen met de hele gemeente enige mannen uit hun midden te kiezen en met Paulus en Barna­bas naar Antiochië te sturen: Judas, bijgenaamd Barsabbas, en Silas, mannen van aanzien onder de broeders, en hun het volgende schrijven mee te geven: 'De aposte­len en de oudsten zenden aan de broe­ders uit de heidenen in Antiochië, Syrië en Cilicië hun broeder­lijke groet. Daar wij gehoord hebben dat sommigen van ons u door woorden in verwar­ring hebben gebracht en uw gemoederen verontrust, zonder dat ze van ons enige opdracht hadden gekregen, hebben wij eenstemmig besloten enige mannen uit te kiezen en naar u toe te sturen in gezelschap van onze dierbare Barnabas en Paulus, mensen die zich geheel en al hebben ingezet voor de naam van onze Heer Jezus Christus. Wij hebben dus Judas en Silas afgevaardigd, die ook mondeling hetzelfde zullen overbren­gen. De heilige Geest en wij hebben namelijk besloten u geen zwaardere last op te leggen dan de onvermijdelijke: u te onthou­den van spijzen die aan afgoden geofferd zijn, van bloed, van wat verstikt is en van ontucht. Als gij uzelf daarvoor in acht neemt zal het u goed gaan. Vaarwel!' Na afscheid genomen te hebben reisden zij naar Antiochie. Daar riepen zij de gemeente bijeen en overhan­digden de brief. Zij lazen hem en waren blij over de troostvolle inhoud.