In die dagen kwamen zeer velen tot het geloof en bekeerden zich tot de Heer. Het gerucht over hun optreden kwam ook de Kerk van Jeruzalem ter ore en men vaardigde Barnabas af naar Antiochië. Toen deze daar aankwam en Gods genade zag, verheugde hij zich en wekte allen op met hart en ziel de Heer trouw te blijven. Hij was een goed man, vol van heilige Geest en geloof. Veel mensen werden voor de Heer gewonnen. Daarop vertrok hij naar Tarsus om Saulus te gaan zoeken. Toen hij hem gevonden had, bracht hij hem naar Antiochië. Een vol jaar namen zij deel aan de bijeenkomsten in die gemeente en gaven onderricht aan een grote menigte. Het was in Antiochië dat de leerlingen voor het eerst christenen werden genoemd. In de gemeente van Antiochië waren er profeten en leraren: Barnabas, Simon die Niger genoemd werd, Lucius uit Cyrene, Manaen, jeugdvriend van viervorst Herodes, en Saulus. Terwijl ze eens voor de Heer de heilige dienst verrichtten en vastten, sprak de heilige Geest: 'Zonder Mij Barnabas en Saulus af voor het werk, waartoe Ik hen heb geroepen.' Na vasten en gebed legden ze hun toen de handen op en lieten hen vertrekken.
Zingt voor de Heer een nieuw gezang, omdat Hij wonderen deed. Zijn hand deed zich krachtig gelden, de macht van zijn heilige arm. Zijn weldaden deed Hij ons kennen, de volkeren zijn gerechtigheid. Opnieuw bleek zijn goedheid en trouw, ten gunste van Israëls huis. Geheel de aarde aanschouwde, Verheerlijkt de Heer, alle landen, weest blij, verheugt u en zingt. Zingt voor de Heer bij de citer, met citer en psalterspel. Laat schallen trompet en bazuin en danst voor de Heer, uw Koning!
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Verkondigt op uw tocht: Het Koninkrijk der hemelen is nabij. Geneest zieken, wekt doden op, reinigt melaatsen en drijft duivels uit. Voor niets hebt gij ontvangen, voor niets moet gij geven. Tracht dus geen goud, zilver of koper te verwerven om er uw gordels mee te vullen. Verschaft u ook geen reiszak voor onderweg, geen tweede onderkleed, geen schoeisel of stok, want de arbeider is zijn onderhoud waard. Als gij in een stad of in een dorp komt, onderzoekt dan wie waard is u te ontvangen, en verblijft daar tot gij weer vertrekt. Wanneer ge dat huis binnentreedt, brengt het uw vredegroet; en wanneer het die waard is, moge uw vrede over dat huis komen, maar wanneer het die niet waard is, dan kere uw vrede tot u terug.
Als men de huidige wereld oppervlakkig bekijkt, wordt men getroffen door vele negatieve feiten welke tot pessimisme zouden kunnen leiden. Maar dat is niet gerechtvaardigd: Wij geloven in God die Vader en Heer is, en in zijn goedheid en barmhartigheid. Bij het naderen van het derde millennium van de verlossing bereidt God een grote christelijke lente voor, waarvan de dageraad reeds zichtbaar is. Zowel in de niet-christelijke als in de van oudsher christelijke wereld komen de volken immers geleidelijk dichter bij de evangelische idealen en waarden en de Kerk beijvert zich dit te bevorderen. Er blijkt een nieuwe eensgezindheid van de volken met betrekking tot deze waarden: de afwijzing van geweld en oorlog; de eerbied voor de menselijke persoon en zijn rechten; het verlangen naar vrijheid, rechtvaardigheid en broederschap; het overwinnen van racisme en nationalisme; de bevestiging van de waardigheid van de vrouw en de erkenning van haar waarde. De christelijke hoop steunt ons in onze volledige inzet voor de nieuwe evangelisatie en de universele zending en doet ons bidden zoals Jezus het ons geleerd heeft: “Uw Rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel” (Mt. 6, 10). Het aantal mensen dat op Christus wacht, is nog enorm groot. De menselijke en culturele ruimten waarin de verkondiging van het evangelie nog niet is doorgedrongen of de Kerk weinig aanwezig is, zijn zo wijd, dat zij de eenheid van alle kerkelijke krachten eisen. De Kerk, die zich voorbereidt op de viering van het jubileum van het jaar tweeduizend, zet zich in haar geheel nog meer in voor een nieuwe missionaire advent. Wij moeten in ons het apostolische verlangen aanwakkeren om het licht en de vreugde van het geloof aan anderen over te dragen en wij moeten heel het volk Gods opvoeden tot dit ideaal.
In die dagen zond koning Achab een boodschap aan alle Israëlieten en liet alle profeten op de berg Karmel bijeenkomen. Elia verscheen voor heel het volk en vroeg: 'Hoe lang blijft gij nog op twee gedachten hinken? Als de Heer God is, volg Hem dan; is het Baäl, volg dan Baäl. Maar de mensen gaven hem geen antwoord. Toen zei Elia tot het volk: 'Ik ben de enige profeet van de Heer die overgebleven is; de profeten van Baäl zijn vierhonderd man sterk. Geef ons nu twee stieren. Laat de profeten van Baäl een van de stieren uitkiezen, hem aan stukken houwen en op het hout leggen; ze mogen het hout echter niet aansteken. Dan zal ik de andere stier klaarmaken en op het hout leggen, maar ook het hout niet aansteken. Roep dan de naam van uw god aan; ik zal de naam van de Heer aanroepen; de god die door vuur antwoordt is de ware god. En heel het volk riep: Dat is goed. Toen zei Elia tot de profeten van Baäl: Begint gij maar met het uitkiezen van de stier en met hem klaar te maken, want gij zijt met velen. Roept dan de naam van uw god aan; maar gij moogt geen vuur aansteken. Zij namen dus de stier die hun gegeven werd, maakte hem klaar en riepen van de ochtend tot de middag de naam van Baäl aan: Baäl, geef ons antwoord. Maar er klonk geen geluid en er kwam geen antwoord, hoe zij ook sprongen rond het altaar dat zij gebouwd hadden. Toen het middag geworden was, riep Elia ze spottend toe: Roept toch wat harder; hij is immers een god. Hij is zeker in gedachten verzonken of hij heeft zich afgezonderd of is op reis; misschien slaapt hij wel en moet hij gewekt worden. Toen riepen zij nog harder en kerfden zich naar gewoonte met zwaarden en speren, tot het bloed langs hun lijf droop. Het middaguur verstreek, maar er klink geen geluid en er kwam geen antwoord; zij vonden geen gehoor. Nu zei Elia tot het volk: Kom dichterbij. En allen kwamen dichter bij hem staan. Toen richtte hij het altaar van de Heer, dat omver gehaald was, weer op. Hij nam twaalf stenen overeenkomstig het aantal stammen van de zonen van Jakob, tot wie de Heer gezegd had: Israël zult gij heten. Van die stenen bouwde hij een altaar voor de Heer, maakte rondom het altaar een geul met een inhoud van twee zaaikoren, stapelde de houtblokken op elkaar, hakte de stier in stukken en legde die op het hout. Toen zei hij: 'Vul vier kruiken met water, en giet die over het brandoffer uit en het hout. Daarna zei hij: 'doe het nogmaals. En toen ze het nogmaals gedaan hadden, zei hij: Nu voor de derde keer. Toen ze het voor de derde keer gedaan hadden, stroomde het water langs alle kanten van het altaar af; ook de geul liet hij met water vullen. Toen het uur van het avondoffer gekomen was, trad de profeet Elia naar voren en zei: 'Heer, God van Abraham, Isaäk en Israël, toon heden dat Gij God zijt in Israël en dat ik, uw dienaar, dit alles op uw bevel heb gedaan. Geef antwoord Heer, geef mij antwoord, opdat dit volk erkent dat Gij, Heer, de war God zijt, en keer zo hun hart weer tot U. Toen sloeg het vuur van de Heer neer, verteerde het brandoffer, het hout, de stenen en het stof; het likte zelfs het water in de geul op. Toen de mensen dit zagen, wierpen ze zich in voorover op de grond en riepen: 'De Heer is de ware god! De Heer is de ware God!